Monthly Archives: July 2014

Fates Warning – “Inside Out”

Fates Warning - Inside Out

“Μόνο μέσα… στην καρδιά”

Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από το “μπες βγες” των τιτάνων Fates. 20 χρόνια κι όμως δεν φαίνεται να πέρασε ο χρόνος του, δεν ξεθώριασε η αξία του. Ο έρωτας του ακόμα στάζει μέλι, φρεσκότατο, σαν να κυκλοφόρησε μόλις χθες ή σαν να είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει αύριο. Τι κι αν λέγεται από κάποιους ότι ο δίσκος επισκιάζεται από τον προκάτοχο του “Parallels”… Συνεχίζει στα βήματα του και βαίνει ακόμα πιο συναισθηματικά.

Θα τολμήσω να ομολογήσω ότι σε σημεία το προτιμώ περισσότερο από το προηγούμενο, όχι επειδή το “Parallels” υστερεί κάπου (να πέσει φωτιά να μας κάψει), απλά όπως είθισται με τους Fates, κάποια τραγούδια τους ή και ολόκληροι δίσκοι τους μας συντρόφευσαν σε κάποιες προσωπικές στιγμές και φυσικά είτε μας αρέσει είτε όχι αυτές οι στιγμές μένουν μέσα από τα τραγούδια έτσι για να λειτουργεί και η μνήμη στο παρελθόν. Από εκεί και πέρα η μπάντα ακολούθησε για ακόμη μια φορά αυτό που λίγες μπάντες του είδους έκαναν. Τραγούδια που τα μαθαίνεις στην πρώτη ακρόαση, στην δεύτερη τραγουδάς μαζί και στην τρίτη καταλαβαίνεις ότι πριν την πρώτη έχεις εθιστεί μαζί τους. “Pale Fire”, “Shelter Me”, “Down to the Wire” τα έχεις μάθει πριν καλά καλά τα ακούσεις και μάλιστα τα συγκεκριμένα είναι η απόδειξη ότι οι Fates έκαναν το Progressive να ακολουθεί τις ορέξεις τους και όχι το αντίθετο.

Φυσικά υπάρχουν και οι πιο, ας τις πούμε, ατμοσφαιρικές/συγκινητικές στιγμές παράλυσης του εγκεφάλου μέσα στα έπη των “Island in the Stream” και “Monument”, όπου θα μπορούσες (για ακόμη μια φορά) να κλάψεις από χαρά. Ενώ στο γλυκό κουδούνισμα του “Afterglow”, το οποίο μπορούμε να πούμε ότι χρωστάει στο “Entangled” των Genesis, λες “παραδίνομαι ολόκληρος και αφήνω τον κόσμο”. Βοηθάει άλλωστε και ο βαθύς Ray, ο οποίος μπορεί να μην υψώνεται, αλλά η ψυχή του που βρίσκεται πιο πάνω και από τον ήλιο καταθέτει ερμηνείες που θα ζήλευαν πολλοί.

Βεβαίως και σε αυτόν τον δίσκο, όπως και σε οποιονδήποτε άλλο της μπάντας, οι στίχοι του Jim συμπορεύονται με τον κάθε ένα που έρχεται σε επαφή μαζί τους. Είναι διαχρονικοί μαζί με την μουσική, η οποία μπορεί να μην εξετάζεται για το αν έχει riffs ή κοψίματα που σου κόβουν την αναπνοή (αν και για το παίξιμο του Zonder θα έπρεπε να αναλύουμε σελίδες ολόκληρες), αλλά μνημονεύεται για την βασικότερη ουσία της, την Άγια Χάριν της που ενδυναμώνει ψυχές. 20 χρόνια λοιπόν για αυτό το αριστούργημα, 20 μέσα, 20 έξω και τα 2μιση λεπτά του σαγηνευτικού “Inward Bound” θα κάνουν αυτόν τον δίσκο να φτάσει την αιωνιότητα! Και όπως είπε σοφά ο Θωμάς, όσο υπάρχει αυτός ο δίσκος το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου θα συνεχίζει να τραβάει προσοχές στο δεξιό.

Advertisements

Blues Pills – “Blues Pills”

Blues Pills - Blues Pills - Artwork

“Ο Δίας στον μπαχτσέ με τους ηλιανθούς”

Ζούμε στην εποχή της μουσικής, όπου η αναβίωση παλαιοτέρων ήχων δίνει και παίρνει δίχως σταματιμό. Μέσα στην πληθώρα των νέων συγκροτημάτων, κάποια υπηρετούν μια μόδα και κάποια άλλα σου φτιάχνουν την μέρα με τα τραγούδια τους και τηρούν το “τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, αλλά ο παπάς τα ράσα”. Στα αυτιά μου και στα μάτια μου μία τέτοια περίπτωση είναι οι Blues Pills και ευελπιστώ ότι δεν θα αλλάξει κάτι στο μέλλον, δεν θα χαλαρώσουν και θα κάνουν ακόμη και την Ήρα να συμμετάσχει στην έντονη ζωή του Δία.

Ντεμπούτο με τραγούδια από παλαιό ΕΡ και κάποια νέα. Τι κι αν είναι όμως παλαιά; Ως κομμάτι αυτού, του πρώτου, ολοκληρωμένου δίσκου ακούγονται σαν να γράφτηκαν τώρα. Δεν σε νοιάζει ότι τα ξανάκουσες, αλλά σε νοιάζει που μπορείς να τα νιώσεις μέσα σου και να “κουνηθείς” στο ρυθμό τους. Hard Blues-ιά, ψυχεδέλεια και άνθη παντού. Από τον δυναμίτη “High Class Woman” μέχρι και το απαλό φινάλε του “Little Sun” δεν λυγίζεις από βαρεμάρα ούτε μια στιγμή. Ή θα σ’ αρέσει ο δίσκος όλος ή όχι, δεν έχει εδώ είναι καλά, αλλά εκεί χωλαίνει το πράμα. Είναι βλέπεις και το σημάδι του Τζιμάρα που υπάρχει, ειδικά στα “Jupiter” και “Astralplane” (με σολάρα, όχι αστεία), ενώ κάπου κάπου μπορείς να πεις ότι και οι Spirit Caravan δίνουν τον τόνο τους σε light heavy στιγμές, χωρίς ωστόσο να επικυρώνεται ως έγκυρη η σκέψη μου.

Προσωπικά, πέρα των πολλών αναφορών που μπορεί να έχει η μπάντα, κάπου πιάνω και Blackmore-ισμούς στην κιθάρα, όπως στο “Ain’t No Change”. Αυτό όμως που πρέπει να σημειωθεί έντονα, είναι η παρουσία της Elin. Δεν μιλάμε για μία χαρισματική φωνούλα, αλλά για μια Φωνάρα, που από τη μια στο βάθος του χρόνου σταυροκοπιέμαι να φτάσει σε δημοτικότητα αυτήν της Janis Joplin και από την άλλη το εύρος της ισοδυναμεί με αυτό των μαύρων κυριών της σκηνής του Μισισιπή και μπορεί αν θέλει μέσα στα μεσάνυχτα να μαγνητίσει τον ήλιο, να τον φέρει πίσω και να έχουμε μέρα για τουλάχιστον 20 ώρες το 24ωρο. Δεν μπορείς να αντισταθείς την στιγμή που αναφωνεί “Stay Jupiter, I wanna show you my love”. Αλλά ακόμη και στις πιο ψυχεδελικές στιγμές, όπως στο πανέμορφο “No Hope Left for Me” δίνει ότι έχει και δεν έχει.

Δεν ξέρω τι μπορεί να τους προσφέρει η μεγαλοεταιρία που τους εξασφαλίζει συμβόλαιο (εύχομαι τα καλύτερα για την πάρτη τους), δεν ξέρω ποιο θα είναι το μέλλον τους από την δικιά τους πλευρά, αλλά ξέρω ότι αυτός ο δίσκος μέσα στο κατακαλόκαιρο και την ζέστη είναι η ιδανική δροσιά. Το γλυκό νέκταρ που θα το πίνεις χωρίς φόβο αν θα τελειώσει και που θα νιώθεις πλήρης. Στο υπογράφει άλλωστε και το εξώφυλλο.

Hail Spirit Noir – “Pneuma”

Hail_Spirit_Noir-Pneuma

“Ουσίες και Ψυχοπνεύματα”

Τέλη 2011 με αρχές 2012 ο progκόσμος ασχολούνταν με το νέο πόνημα των Opeth, πως ακουγόταν, τι του έλειπε, τι δεν έπρεπε να έχει και άλλα γνωστά. Κανείς όμως (τουλάχιστον στην Ελλάδα) δεν αντιλήφθηκε τι δημιουργήθηκε στον νότιο Βορρά της Ευρώπης και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη. Μέσα από τις στάχτες των Transcending Bizarre? γεννήθηκαν οι Hail Spirit Noir και πρόσφεραν ένα αψεγάδιαστο ντεμπούτο, ονόματι “Pneuma”.

Ο ήχος ήταν διαφορετικός από την προηγούμενη μπάντα, η πνευματικότητα των Θεοχάρη και Μπάμπη έκανε την μουσική του δίσκου να ακούγεται τόσο όμορφη, αλλά και συνάμα δηλητηριώδη. Το πάντρεμα του psycho/prog των late ’60s/’70s με το black έγινε άκρως επιτυχημένο βάσει της δικής τους σκέψης, δίχως να μπορείς να σκεφτείς ή να πεις “βρε σαν ποιους μοιάζουν… που θα μου πάει θα το βρω”. Άλλωστε το έγχειρημα σύνδεσης αυτών των αντίθετων μουσικών άκρων σου προσδίδει προσωπικότητα και απεδείχθη από όσες μπάντες το επιχείρησαν μέσα στη δεκαετία των ’00s (βλ. Sigh και Nachtmystium).

Από εκεί και πέρα τα πάντα στα τραγούδια καθορίζονται όπως τα ορίζουν οι δημιουργοί τους. “Ευγένεια” και διεγερτική απαλότητα στα “Let Your Devil Come Inside” και “When All Is Black” και “σκοτεινότητα” στα “Mountain of Horror” και “Into the Gates of Time”. Ειδικά στο δεύτερο το σπάσιμο στη μέση με τα πλήκτρα μπορεί να σε στείλει άμεσα εκτός πραγματικότητας, να μην επικοινωνείς με το τώρα για κάμποση ώρα. Τα πλήκτρα γενικότερα στον δίσκο προκαλούν μεγάλη ζημιά στον ακροατή, καθώς μαθήτευσαν στους ήχους του Μάνου Χατζιδάκι, των King Crimson και σε “τερατώδη” ανοίγματα των Goblin. Μαζί, μάλιστα, με την εναλλαγή των φωνητικών από καθαρά σε black και τούμπαλιν κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον και σε δελεάζουν να οδηγηθείς σε πολλές ακροάσεις.

Αν ήταν σαν το “Pneuma” πολλά ντεμπούτα του ήχου (δύσκολος ήχος να προσεγγίσεις αν δεν ξέρεις ποιος είσαι και τι θες), τότε θα μιλάγαμε για καλλιτεχνική πανδαισία και ηγεμονία. Αλλά έστω και αυτοί οι λίγοι δίσκοι δεν σε κάνουν να νοσταλγείς, αλλά πολύ περισσότερο να χαίρεσαι και να απολαμβάνεις την μουσική όσο ποτέ άλλοτε και να επαληθεύεσαι εν μέσω στίχων για τις πνευματικές σου ανησυχίες. Και επειδή, όπως λέγεται, πολλές φορές progressive είσαι όταν σκέφτεσαι παρά όταν το δείχνεις, βάλτε να παίξει το “Hail Spirit Noir” και θα καταλάβετε τι εννοώ. Ξέρω ότι αρκετοί μάθατε την μπάντα από τον έξοχο διάδοχο “Oi Magoi” και δεν σπεύσατε, για διάφορους λόγους, να ανατρέξτε στο ντεμπούτο. Κάντε το και θα πάρετε απόλαυση εις την 3η και 4η και 5η και όσο δεν πάει…

Eastwood – “Language of Stars”

cover

“Χρώματα στον ουρανό”

Αρκετοί έχουμε μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τη Μαμά Ρωσία, είτε η συμπάθεια αυτή λέγεται βότκα, είτε Γιελένα Ισιμπάγιεβα (την αγαπάμε), είτε underground διαμάντια της μουσικής της σκηνής. Οι Eastwood είναι από αυτές τις μπάντες, που αξίζει να ασχοληθείς μαζί τους, ειδικά αν σου αρέσουν τα post στοιχεία. Το δεύτερο τους πόνημα “Language of Stars” είναι τίγκα στο post στοιχείο, post progressive, post black, post experimental και τα γνωστά άγνωστα.

Το χαρακτηριστικότερο στοιχείο που αναδεικνύεται μέσα από τον δίσκο είναι ότι η μπάντα αρέσκεται στο να διοχετεύει στο μεγαλύτερο τμήμα του δίσκου μελωδία, έτσι όπως αναδείχθηκε από τους Isis στο post metal. Αυτό φαίνεται από το εισαγωγικό instrumental “Atlas Celeste”, όπου οι αρμονίες σε τραβάνε με τη μία, ενώ κάπου στη μέση δημιουργείται (σε ‘μένα τουλάχιστον) η εντύπωση, ότι δανείζεται λίγη αρμονία μέσα από το “Parallels”. Από εκεί και έπειτα τα “Language of Stars” και “Corona di Stelle” είναι οι ομορφότερες συνθέσεις του δίσκου. Ειδικά οι μελωδίες που αναπαράγονται στα πλήκτρα (στρατοσφαιρικές και βάλε) σε τυλίγουν μέσα τους, μένοντας κολλημένος σαν την βδέλλα πάνω στο σώμα.

Παράλληλα με τις μελωδίες των πλήκτρων έχεις και τις κιθάρες, οι οποίες πότε ακολουθούν το κανονικό μονοπάτι του post metal και πότε ακούγονται αμιγώς black και εκεί υπάρχει μια όμορφη σύνδεση με τα φωνητικά (που παραπέμπουν στο black). Ενώ όμως όλα αυτά είναι ωραία, αλλά και ατμοσφαιρικά, τα δύο τελευταία τραγούδια του δίσκου δεν σε κρατάνε και τόσο μέσα στο κλίμα και την ένταση που προηγήθηκε. Άσχημα δεν είναι, αλλά ίσως σε κάποια σημεία τους ξεφεύγουν. Για παράδειγμα το “Flammarion…” ξεκινάει με ένα riff που σου χτυπάει Isis (“Celestial, The Tower”), αλλά το υπόλοιπο μισό δεν σου μένει, ώστε να το αναπαράγεις μόνος σου.

Τα παλικάρια είναι νέα, αξίζουν την προσοχή όσων γουστάρουν είτε το post metal γενικότερα, είτε τους Isis και σίγουρα με τέτοιες ιδέες μπορούν να κάνουν ακόμα ομορφότερα εγχειρήματα στο μέλλον.

Paqua – “Akaliko”

10322782_639403146141176_183741438475079567_n

“Αγγλία – Αμερική μία Pina Collada απόσταση”

Είναι καλοκαίρι και μα τα κοχύλια της αμουδιάς το ντεμπούτο των Αγγλοαμερικάνων Paqua ίσως είναι και ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος για φέτος. Είναι αυτός που έχει κάτι γνωστά της πιάτσας, αλλά και το κάτι διαφορετικό. Είναι απόλυτα καλοκαιρινό από το πανέμορφο εξώφυλλο μέχρι και τελευταίο τραγούδι “Ruby Running Faker” που τα πλήκτρα του μπορούν να σε κάνουν να το παίξεις στα ηχεία όλης της γειτονιάς σου, για να φέρεις τη θάλασσα σε εσένα.

Τώρα τι ακριβώς παίζει με αυτό το ντεμπούτο; Έλα ντε… αλλά και τι σε νοιάζει, ακόμα και αν παίξουμε και με τους όρους που καλύπτουν τον ήχο του. Summer/exotic/Caribbean/Art/soft prog rock/light funk pop – rock ή καλύτερα άφησε τις ταμπέλες και πιάσε τις μελωδίες του και ας μην καταλάβεις ποτέ ποιες μπορεί να είναι οι επιρροές της μπάντας. Ήδη από το ομότιτλο “Akaliko” μπαίνεις μέσα στο κλίμα, μα πολύ μέσα. Τραγούδι, στο οποίο έχεις την εντύπωση ότι ο Σπάθας (Socrates) χαϊδεύει την εξάχορδη του σε κάποια παραλία με μαγιό και καπελάκι.

Από εκεί και μετά μπαίνουν και τα πιο σοβαρά κομμάτια του δίσκου. “We Are What We Are” και τραγουδάς το ρεφρέν ακόμη και αν ο δίσκος έχει ολοκληρωθεί, αλλά σου πιστώνεται παράλληλα και η ιδέα ότι τα πλήκτρα του τραγουδιού θα μπορούσαν να ανήκουν και σε κάποιο τραγούδι των παλιών Genesis. Και αν σ’ αυτό απλά συνυπάρχεις, στο “Dinosaur Zappa” παρασύρεσαι ολοκληρωτικά, τόσο από το παθιασμένο μπάσο, όσο και από την ενεργητικότατη ερμηνεία του τραγουδιστή, που θα έκανε ακόμη και τον Halford να ξαναβγάλει μαλλιά και να τραγουδάει στην Καραϊβική.

Και φτάνουμε σε δύο έπη, όχι από άποψη διάρκειας, αλλά από άποψη εμβληματικότητας. “The Visitor” και “Late Train”. Η φράση “δεν ξεκολλάς” είναι πολύ λίγη για να αποδώσει το πόσο όμοργα τραγούδια είναι, αλλά και η υπέροχη δομή τους. Ειδικά στο δεύτερο, που τα πλήκτρα είναι έτοιμα να απογειωθούν. Και τα δύο, ας μου επιτραπεί να πω, ότι είναι οι πιο prog στιγμές. Οπότε, κάτσε στο μπαλκόνι να σε φυσάει το αεράκι, σβήσε τα φώτα, πάρε το έτερον σου ήμισυ, κάτι δροσιστικό και απόλαυσε το. Θα σε κυμματίσει.

Lana Del Rey – “Ultraviolence”

BSjX2yb “A pleasant shade of gray”

Ακούστηκαν, ειπώθηκαν και γράφτηκαν αρκετά για τον νέο δίσκο της Lana Del Rey. Σε κάποιους άρεσε, σε άλλους όχι. Προσωπικά τον ευχαριστήθηκα και τον βρίσκω έναν ιδανικό δίσκο για τα καλοκαιρινά βράδια και γενικότερα για το καλοκαίρι. Χώρια ότι αν είσαι και τέρμα μεταλλάς ίσως σε προσελκύσει να το ακούσεις ο τίτλος του δίσκου, μιας και παραπέμπει σε μπάντα ή δίσκο της αμερικάνικης thrash σκηνής την δεκαετία του ’80.

Το “Ultraviolence” είναι πολύ καλύτερο από τον προκάτοχό του, κατά μία έννοια “underground” ως προς την εμπορικότητα που έχει πάρει η τραγουδοποιός της Άνοιξης. Ξεφεύγοντας κατά το 90% από την ηλεκτρονικότητα και εμμένοντας περισσότερο προς την οργανικότητα (έντονη προσθήκη κιθάρας και πλήκτρων που παραπέμπουν σε παλιότερες δεκαετίες) ο δίσκος κοιτάζει το πραγματικό ντεμπούτο και το πάει ακόμη παραπέρα. Ουσιαστικά ανδρώνεται ως άνθος μέσα στον κήπο της ’60s/’70s αμερικάνικης ψυχεδέλειας, ρίχνοντας ματιές και προς τα indie μονοπάτια.

Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου παρουσιάζουν μία απαλή μελωδικότητα (εσύ αποφασίζεις αν σε κοιμίζει ή όχι) για να αναδεικνύεται η ερμηνεία της Lana, η οποία όπου δεν έχει την ελάχιστη ενίσχυση της κονσόλας, σε γονατίζει και θες να πατάς το repeat. Τραγούδια όπως το συγλονιστικό “Shades of Cool” ή το “Pretty When You Cry” με τις Radiohead meet Eagles κιθαριστικές αρμονίες ανεβάζουν κατά πολύ τον δίσκο. Δεν λείπουν βεβαίως και οι στιγμές που συνεχίζουν από τον προηγούμενο δίσκο (βλ. “Money, Power, Glory”), αλλά και τραγούδια που θα μπορούσαν πολύ άνετα να μην βρίσκονται μέσα (βλ. “West Coast”, “Fucked My Way up to the Top” και “Guns And Roses”).

Αυτό που επίσης κάνει ιδιαίτερη αίσθηση είναι και οι jazzy στιγμές, ειδικά στο “Old Money”, στο οποίο η Lana δείχνει ότι και στα μπάσα της είναι “τρυφερή”. Προσθέστε και την διασκευή “The other Woman” (άκρως ερωτεύσιμη) της Jessie Mae Robinson. Εν ολίγοις, ο δίσκος είναι αν θα σε πιάσει και αν σε ευχαριστεί η οδός που έχει επιλέξει η Lana. Όσοι λατρέψατε τον προηγούμενο, ίσως εδώ να απογοητευτείτε, μιας και η κατάθλιψή της πηγαίνει πιο βαθιά, αλλά κάποιους μπορεί και να τους συγκινήσει κατά πολύ.

Mastodon – “Once More ‘Round the Sun”

mastodononcemoreroundthesun_638

“Ο Ίκαρος χάθηκε, οι Mastodon όχι”

Οι Mastodon είναι πλέον, και όχι άδικα, μια κατηγορία μόνοι τους. Παίζουν μπάλα για την πάρτη τους και οποιαδήποτε άλλη μπάντα και αν τους προκαλέσει είναι χαμμένη από χέρι. Ασχέτως σε ποια κατηγορία πρέπει (που δεν πρέπει) να τους κατατάξει κάποιος, είναι προοδευτικοί. Κάνουν ότι έκαναν οι Fates Warning από τα χρυσά ’90s μέχρι και σήμερα. Γράφουν την μουσική τους όπως θέλουν, κάνοντας την παράλληλα πιασάρικη σε αυτούς που πρέπει.

Ομολογώ ότι δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα μαζί τους στο παρελθόν, αλλά θέλετε το εξώφυλλο (όλα τους τα εξώφυλλα παίρνουν 10), θέλετε το ότι οι μουσικοί μου ορίζοντες έχουν απλωθεί, το “Once More ‘Round the Sun” είναι ένας κορυφαίος δίσκος και με έκανε να ασχοληθώ μαζί τους. Όλα ξεκίνησαν από το riff του “High Road Down”. Δεν γίνεται να του αντισταθείς και εκεί που νιώθεις heavy και είσαι στη “φάση” σου σκάει το ρεφρέν και όλα γύρω σου φωτίζονται. Αυτό το τραγούδι έρχεται στα καπάκια, διότι από πριν έχεις κολλήσει στην κομματάρα “Motherload” και “δεν είμαι καλά, δώστε μου κι άλλο!”.

Ενώ λοιπόν έχεις μπροστά σου έναν δίσκο που είναι τόσο heavy ώστε να μην χρειαστεί να ξαναπεινάσεις για riffs, σου κάνουν την εμφάνιση και οι ψυχεδελικές στιγμές που σε ταξιδεύουν στις διαστάσεις της μπάντας και δεν σε ζαλίζουν. Εισαγωγή και κλείσιμο στο “Chimes at Midnight” με κάνουν να θέλω να το πω παντού ότι αυτή η ναρκωτική ψυχεδέλεια παραλληλίζεται με αρκετές ναρκωτικές ψυχεδελικές εισαγωγές/στιγμές των Psychotic Waltz. Έχεις από την άλλη και τις θεϊκές στιγμές των “Ember City” και “Halloween” και καταλαβαίνεις πλέον ότι αυτός ο δίσκος θα σου γίνει αυτοκόλλητο.

Παραγωγάρα, riffάρες, μπασάρα, φωνητικές γραμμές εις τριπλούν και ένα απλό και συνάμα χταποδίσιο drumming και όταν αρχίζεις να ζεσταίνεσαι, αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι ήδη βρίσκεσαι στην 4η ή 5η κυκλική στροφή γύρω από τον ήλιο. Θες heavy n’ roll; Εδώ είσαι. Θες prog όπως δεν παίζεται και τόσο έντονα σήμερα; Πάλι εδώ είσαι. Θες ρεφρέν και σολαρίσματα για προσωπικές στιγμές “αυτοθέωσης”; Και πάλι εδώ είσαι. Τι σου λείπει;