Monthly Archives: September 2014

Audrey Horne – “Pure Heavy”

audrey-horne-pure-heavy-87766

“Έχω και κάμπριο, πάμε μια βόλτα;”

Λες στην όμορφη νεράιδα που βλέπεις αυτήν την υπερτιμημένη ατάκα, σου λέει ναι και βάζεις μπρος. Το θέμα δεν είναι γιατί έχεις κάμπριο, αλλά γιατί να χρησιμοποιήσεις την ύπαρξη αυτού ώστε να περάσεις καλά. Αφού, μπορείς να είσαι πιο απλός και θυσιάζοντας το καιόμενο Είναι σου, μπορείς επίσης να κερδίσεις για μέρες ολόκληρες το όμορφο χαμόγελο της. Εσύ, όμως, δεν σκέφτεσαι μόνο αυτό, αλλά λες “αφού μπορώ να κάνω και κάτι παραπάνω, ας το κάνω”. Δεν κατάλαβες και πάλι ότι αυτό το παραπάνω είναι κάτι που δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα σου. Είναι μόνο φρου φρου και αρώματα και εσύ προσπαθείς να τα ισορροπήσεις.

Παίρνουμε αυτό το σκηνικό κατά τρόπον παραβολής και το φέρνουμε στους πολύ ωραίους Audrey Horne και στο νέο τους πόνημα. Και εδώ έπεται το “Γιατί;”. Γιατί βιαστήκανε; Γιατί θέλησαν να ακολουθήσουν την επιτυχημένη συνταγή του “Youngblood”; Γιατί πιέστηκαν από κάποιον να μπουν στο στούντιο; Γιατί τους έτρωγε να ξαναγράψουν γρήγορα μελωδίες και ρεφρέν; Πολλά ερωτηματικά, πολλή ανουσιότητα σκέψεως. Καλά έκαναν και μπήκαν να γράψουν δίσκο, αλλά ας ήταν και λίγο ταπεινοί στις συνθέσεις, γιατί η ζυγαριά δεν γέρνει προς την επιτυχία.

Βάζουν και αυτοί μπρος και μαρσάρουν γερά. Την στιγμή, όμως, που μας σερβίρουν τα πιο ωραία ατού της δυναμικής και του χαρακτήρος τους (“Gravity” και “Boy Wonder”), προσπαθούν μας πείσουν ότι μπορούν να ξεθάψουν και το heavy πνεύμα των Motley Crue και ειδικά στο “Into the Wild”, που είναι λες και το “Live Wire” βγήκε μέσα από το “Shout at the Devil”. Δεν θέλουμε όμως τους αμερικανούς γλεντζέδες! Επίσης, είναι ωραίο και σοφό να δανείζεσαι στοιχεία από τις αρετές επιφανών ανδρών και να τα φέρνεις στα κυβικά σου (“Out of the City”), αλλά πρόσεξε να μην υπερηφανευτείς πολύ και ντροπιαστείς. Είναι δυνατόν να γράφεις ένα υπέροχο rhythm section στο “Waiting for the Night” και να ακολουθεί ένα γυμνασιακό και αδύναμο ρεφρέν; Μα, δηλαδή, εκμάθηση της προσωπικής αντωνυμίας;

Αυτοί οι Νορβηγοί είναι, όπως προείπα, πολύ ωραίοι. Ξέρουν να γράφουν τραγούδια (αχ αυτό το “Volcano Girl” και τα riffs του!) και το έχουν αποδείξει με τις δύο προηγούμενες δισκάρες τους και στην τελική δεν έχουμε να τους συγχωρήσουμε για κανένα σφάλμα. Εντάξει, γράψανε αυτόν τον δίσκο με τις καλές και μέτριες του στιγμές. Κάποιοι θα θέλανε να είναι ο δίσκος χρονιάς, αλλά μεταξύ μας… έχεις αφουγκραστεί πλήρως το “Youngblood” για να επιζητάς νέο συνεχόμενο δίσκαρο μετά από ολίγους μήνες;

Υ.Γ. Rockabilly είναι να πείσεις την κοπελιά για ποδηλατάδα στο ηλιοβασίλεμα, γιατί έτσι ο ήλιος θα είναι ακόμη εκεί για αυτήν. Το έπιασες;

Advertisements

Sorrows Path – “Doom Philosophy”

10547400_10154413371690471_3494545854611172017_o

“Ευλογημένοι οι έχοντες το γνώθι σ’αυτόν καταδικασμένοι”

Είσαι άνθρωπος που σε ένα ώριμο στάδιο της ζωής σου συνειδητοποιείς ότι από εδώ και πέρα τίποτα δεν θα σου χαριστεί και τίποτα δεν θα είναι εύκολο. Ξέρεις ότι θα περάσεις από έναν γολγοθά και αυτό που θα σε νοιάζει δεν θα είναι το γιατί συμβαίνει σε εσένα ή γιατί οι άλλοι να έχουν μια ανάλαφρη ζωή, αλλά θα είναι να το περάσεις συντροφικά με τον πόνο. Θα πλησιάσει μια στιγμή που θα πρέπει να φτάσεις σε μια πηγή, θα ξεκινήσεις κουβαλώντας τον σταυρό σου, αλλά δεν θα φτάσεις ποτέ στην ώρα που προλόγιζες. Θα φτάσεις πολύ αργότερα και έχοντας αντιμετωπίσει κακουχίες που σε μάτωσαν, σε έριξαν, αλλά σηκώθηκες και έφτασες. Γεύτηκες από την πρώτη πηγή και έρχεται η στιγμή να πας και στην επόμενη. Αυτήν την φορά με μια παραπάνω πείρα, αλλά όχι υπερηφάνεια και όμως, πάλι θα εμφανιστούν οι αντίπαλοι σου, που θα σε πάνε πίσω και θα προσπαθήσουν να σε ξαπλώσουν κάτω πετώντας και τον σταυρό σου. Η πνευματική σου αντρεία, όμως, δεν λυγίζει και φτάνεις αισίως στην γεύση και αυτής της πηγής. Έτσι θα είναι και το υπόλοιπο της ζωής σου, η μόνη σου χαρά θα είναι η ζέση σου να συνεχίσεις αυτόν τον αγώνα με υπομονή, επιμονή και αγάπη για αυτό που κάνεις. Αυτό είναι η προσωπική μου ερμηνεία στον τίτλο “Doom Philosophy”, αλλά και η μια όψη, στην οποία καθρευτίζονται οι Sorrows Path.

Δεύτερος δίσκος λοιπόν που συνέχιζει επάξια, όχι αυτό που ξεκίνησε από το πολύ καλό ντεμπούτο, αλλά από την προσπάθεια των demos (βλ. “Resurrection”), όπου η μπάντα έδειξε από τότε πώς δεν θα είναι μία που θα χαρακτηρίζεται ως ακόλουθος κάποιων εκ των μεγάλων, αλλά κάτι ιδιαίτερο και με προσωπικότητα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι επιρροές, αλλά όταν έχεις ένα όραμα δικό σου, φροντίζεις και με έξυπνο τρόπο να τις βάζεις έμμεσα στα τραγούδια σου. Ότι γίνεται δηλαδή στα “The Venus and the Moon” και “Darkness”, όπου εκεί φαίνονται ότι εμφανίστηκαν και οι Candlemass στη μουσική για να διδάξουν. Ο δίσκος γενικότερα είναι πιο riff-ογενής από τον προκάτοχο του, πιο σφιχτός και πιο τεχνικός. Ειδικά όταν έχεις το, έτοιμο για να σε κόψει σε όλα του τα σημεία, “Brother of Life”, την πιο σκοτεινή σύνθεση του δίσκου “Epoasis” και το υπερτεχνικό για γερές απολαύσεις “Damned (O)fish – L.S.D.” (το μυαλό μου κάνει βόλτες σε Confessor, Sieges Even και Dark Hall) τότε καταλαβαίνεις ότι αυτοί οι μουσικοί πάνε την μουσική τους πέρα από τα καθιερωμένα που σερβίρονται καθημερινά.

Γενικά το “Doom Philosophy” είναι ένας δίσκος που θα πρέπει να το ακούσεις καλά, δεν είναι απλό και όταν του αφιερώσεις τον χρόνο που πρέπει θα μιλάς με ευλάβεια για αυτό. Είτε γιατί δεν θα βγει ποτέ από το μυαλό σου το US riff του “Dance with the Dead”, είτε γιατί η μπάντα (μπορεί και εν αγνοία της) δημιούργησε την καλύτερη της σύνθεση. “The King with A Crown of Thorns” και το replay θα πάρει φωτιά. Αυτό το τραγούδι είναι ότι αποτελεί το “Another Day” για τους Lethal. Όλα είναι άψογα και κολλητικά, από από το flamenco σημείο και το σόλο μέχρι και την ερμηνεία του Άγγελου. Για τον οποίο Άγγελο πρέπει να πω, ότι καλά που υπάρχει και αυτή η “ταπεινή” φωνή και δεν καταλήγουμε να ακούμε ψηλά ή αργόσυρτα φωνητικά. Δίνει το 100% των δυνατοτήτων του, δεν ακούγεται σαν κανέναν και αυτά, προσωπικά, μου αρκούν.

Όσο για τους καλεσμένους, θεωρώ ότι είναι τιμή τους να βρίσκονται σε αυτόν τον δίσκο και δεν αναδεικνύεται ο δίσκος επειδή είναι αυτοί οι καλεσμένοι. Διότι πέραν των ονομάτων, υπάρχουν και κάποια γυναικεία φωνητικά, όπως στο μαθησιακό “Everything Can Change”, που δίνουν μια ατμόσφαιρα μυστικιστική, σαν να χορεύουν θηλυκά πνεύματα πάνω από τάφους υμνώντας τους νεκρούς. Μακάρι να βγαίνουν τέτοιοι δίσκοι μια φορά τον χρόνο, όπου το doom δεν είναι μόνο αργοί ρυθμοί, αλλά κάτι παραπάνω είτε έχουμε συνδυασμό με το prog είτε με το US metal. Έτσι δηλαδή όπως το προσφέρουν οι Sorrows Path και εμείς γίνομαστε μύστες του ήχου. Και είπαμε, πολλά riffs.

Υ.Γ. Doom δεν είναι μόνο ο ήχος, αλλά και οι λέξεις που βγαίνουν από μέσα σου και γίνονται στίχοι στο “Clouds Inside Me”.