Monthly Archives: October 2014

Universe 217 – “EASE”

a2079512919_10

“Όταν το σύμπαν δεν συνωμοτεί, ερωτοτροπεί”

Η καθημερινότητα μας στη μουσική έχει γίνει πλέον μια συνήθεια, περιμένουμε τα πάντα και τα περιμένουμε όλα μαζί. Δίσκους από παλιούς, από καινούργιους που έγιναν “μεγάλοι” και reunions, μέσα στα οποία εμφανίζονται δηλώσεις του τύπου “Ο νέος μας δίσκος θα είναι ότι πιο δυνατό έχουμε κάνει κλπ κλπ…”. Πίσω, λοιπόν, από όλη αυτή τη μουσική σκηνή υπάρχουν οι Universe 217, που διαφέρουν από όλους και που κάθε χρόνο θα φροντίσουν για μια στιγμή, “άχρονη” στην κοινή λογική, να μας απαλλάξουν από τα παραπάνω, είτε με έναν δίσκο τους είτε με κάποιο live τους.

Σαν να μην πέρασε το χθες και το εξαιρετικό τους “Never”, ξανακάνουν την εμφάνιση τους με την πιο ερωτική τους κυκλοφορία. Η οποία έχει δύο χαρακτηριστικά, ένα ασήμαντο και ένα πολύ σημαντικό, μεταφραζόμενο ως και άσος στο μανίκι. Το ασήμαντο είναι, ότι πρόκειται για ΕΡ, αλλά ποιος νοιάζεται. Το σημαντικό είναι το στοιχείο της ακουστικότητας, η οποία μεταφράζεται ως μουσική ουσία, που δεν επιθυμεί να της προσάψουμε κάποια ταμπέλα (atmospheric doom, post και τρίχες κατσαρές). Δώσε βάση σε όλες τις χορδές, με πόσο απαλό τρόπο μπορούν να δημιουργήσουν τον μεγαλύτερο μαγνητισμό και για του λόγου το αληθές θα αναφέρω το “Towards the Sun”.

Η αλήθεια για αυτήν την μπάντα είναι πως ότι και αν συνθέσει και με όποιον τρόπο, θα σε προσελκύσει, θα σε μαγνητίσει, θα σε φλερτάρει και θα πεις στο τέλος και “ευχαριστώ”. Τέσσερις συνθέσεις μπορούν να σε βγάλουν από την βάναυση πραγματικότητα, μπορούν να σου προσφέρουν μια γαλήνη, που μπορείς να βρεις και αλλού, αλλά δεν ξέρεις που και μπορούν να σε κάνουν να αφομοιώσεις κάθε μελωδία τους. Και αυτή η μουσική που ρέει μέσα στις συνθέσεις δύναται να κάνει ακόμη και τον Βισνού να προσκαλέσει τον Βούδα για τσάι, αναλύοντας μόνο με τις αιωρούμενες σκέψεις τους την μαγευτική φωνή της Τάνιας.

Καλά και άγια τα riffs, οι αλλαγές στους ρυθμούς και τα τέταρτα, αλλά ένα τέτοιο ΕΡ ή καλύτερα ένας τέτοιος δίσκος πάντα χρειάζεται για να καταλάβεις πολλά περισσότερα από αυτά που ήδη ξέρεις και ας το βγάζει μόνο αυτή η μπάντα. Δεν είναι metal, δεν είναι rock, δεν είναι τίποτα παρά ο προσωπικός κόσμος των U217 και όσο τον επισκέπτεσαι, θα χτίζεις την νέα σου οικία.

Advertisements

Sanctuary – “The Year the Sun Died”

ob_d36a62_635421772388741919

“Δύναμη με μαεστρία”

Αισθάνομαι ότι το νέο Sanctuary έφτασε σαν ένας άλλος “άσωτος υιός”, χωρίς όμως να χρωστάει τίποτα και σε κανέναν. Ο όχλος το περίμενε στα προπύλαια και πριν καλά καλά εκείνο παραδώσει όλες του τις νότες, κρίθηκε ως αδιάφορο ή αν επιλέγετε κατάλοιπο των Nevermore (ας γελάσω!). Από την άλλη εμείς οι λίγοι fanboyδες, που θέλουμε να αγαπάμε από το να αρεσκόμαστε σε περιστασιακές σχέσεις και σεξ, το περιμέναμε στον οίκο του καθενός να μας ξεδιπλωθεί ελεύθερα, δίχως ενοχές και χωρίς να το διακόψουμε. Tουλάχιστον εγώ ανταμοίφθηκα.

Ομολογώ ότι δεν περίμενα κάτι φοβερό, γιατί όσο να πεις 24 χρόνια είναι πολλά, αλλά αποδείχθηκε τελικά ότι από αυτήν την μπάντα και ειδικά τον Warrel μπορείς περιμένεις αρκετά. Ποια είναι αυτά τα αρκετά; Τα τραγούδια που θα σε πιάσουν και θα καταλάβεις ότι από το πρώτο μέχρι το τελευταίο ακούς Sanctuary. Φρέσκα riffs και leads και αρκετά ώστε να μην λες ότι κάτι του λείπει. US metal στο 2014 (έλα ρε ακόμα υπάρχει;) και άμα του την δώσει θα grooveάρει στα “Question Existence fading”, “Frozen” και “The World Is Wired”. Σπαραγμός στο “I Am Low” για να ανοίξουν οι καρδιές και να το θέσουν στα καλύτερα της μπάντας, αλλά και όσο αφορά την ερμηνεία του ξανθού.

Άψογη παραγωγή και μοντέρνος ήχος, διότι έτσι πρέπει να ακούγεται αυτή η μπάντα σήμερα. Σ’ αυτό πρόσθεσε και την γενικότερη ερμηνεία του Warrel, που ναι τραγουδάει υπέροχα, εκρήγνυται και ας μην τσιρίζει. Αν θες τσιρίδες άκου Enforcer και Sacral Rage, διότι πρέπει να μειώνεις την παρελθοντολαγνεία. Το ακόμη καλύτερο μέσα στον δίσκο είναι η έμπνευση/έκπληξη να συνδυαστεί η ισχύς των Sanctuary με την ψυχεδελική μελωδία των Alice in Chains τόσο στο ρεφρέν του “Let the Serpent Follow Me” (μέτρα πόσες φορές θα το τραγουδάς την ημέρα), όσο και στον εθισμό που λέγεται “The Dying Age”. Χωρίς, πάντα, να χάνεται το ενδιαφέρον.

Τίμια και ειλικρινά. Ο δίσκος είναι φοβερός και είναι φοβερός επειδή είναι για λίγους. Λίγοι θα τον εκτιμήσουμε, λίγοι θα τον αγαπήσουμε. Οι υπόλοιποι μπορείτε να ζήσετε και χωρίς αυτό και επειδή κάποιοι λέτε ότι επικρατεί βαρεμάρα στον δίσκο, μάθετε ότι οι Sanctuary μεγάλωσαν πια και αν δεν το καταλαβαίνετε, ρίξτε ένα βλέφαρο σε μερικές ωραίες σκέψεις για αυτούς που μεγαλώνουν εδώ.Και αφήστε τους Nevermore να αναπαυθούν εκεί που βρίσκονται. Τώρα παίζουν μπάλα οι Sanctuary.

Mayhem – “Esoteric Warfare”

a4017929782_10

“Μην κολλάτε στο παρελθόν! Βιώστε το παρόν!!!”

Ξεκινώντας, θέλω να τονίσω πως αυτή η δουλειά θα πρέπει να αξιολογηθεί με γνώμονα αυτό που είναι οι Μayhem σήμερα, συγκρίνοντας τη κυρίως με τα τρία προηγούμενα album τους και σε καμία περίπτωση με το ένδοξο παρελθόν!

Από εκεί και πέρα, εδώ έχουμε έναν αξιολογότατο δίσκο , στον οποίο υπάρχει διάχυτο, το πνεύμα των Thorns του ομώνυμου album, συνδυάζοντας τα στοιχεία που έχουμε συναντήσει στα “Grand Declaration of War”, “Chimera” και “Ordo ad Chao”. Τα riffs δημιουργούν μια δηλητηριασμένη και πνιγηρή ατμόσφαιρα, που σε συνδυασμό με τα ποικιλόμορφα και απόκοσμα φωνητικά, πλέκουν ένα χαοτικό συνονθύλευμα ιδεών με πολεμικό υπόβαθρο, ενώ η παραγωγή είναι ολοκάθαρη και αρκούντως καλή.

Η πειραματική διάθεση συνεχίζει να υπάρχει. Μέσα από τη δομή των συνθέσεων των κομματιών συναντάμε τις χαρακτηριστικές παύσεις, που είναι συχνές σε όλο το δίσκο, καθώς και τα διαβολικά ηχητικά αρπίσματα, συγχορδίες και τρίλιες, στην κιθαριστική δουλειά. Το μπάσο υποστηρίζει με την λιτή παρουσία του τη μουσική πλοκή, ενώ ο Hellhammer δοκιμάζει αρκετά ρυθμικά σχήματα στα τύμπανα του. Το σύνολο της μίξης όλων αυτών δημιουργεί ένα δεμένο και συμπαγές αποτέλεσμα.

Εν ολίγοις, με το “Esoteric Warfare”, οι Mayhem δείχνουν πως μπορούν και χωρίς τον ικανότατο Blasphemer, να κρατήσουν μια αξιοπρεπέστατη παρουσία στον μαυρομεταλικό ήχο εν έτει 2014 και αυτό είναι αρκετό!

Αντρέας Κ.