Monthly Archives: December 2014

Nachtreich/Spectral Lore – “The Quivering Lights”

a2935939759_10

“Η μυστική παιδεία του black”

Ένα split στις 250 κόπιες, μια ιστορία μάχης ανάμεσα στη Διονύσια και την Απολλώνια ψυχή και η σύμπραξη δύο συγκροτημάτων, που κάνει τα πολιτικά καθεστώτα των αντίστοιχων χωρών να μοιάζουν με ψύχουλα σε βουνό. Αφήνοντας πίσω τα παραπάνω, συγκεντρωνομάστε στο βασικό σκέλος της όλης υπόθεσης, που δεν είναι άλλο από το μουσικό αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας. Λίγα split είναι για underground ανθρώπους και, όμως, αφορούν πολλούς περισσότερους.

Από τη μια πλευρά, οι Nachtreich είναι ως επί το πλείστον ένα σχήμα με κλασσική παιδεία και φέρνει το black metal στα κυβικά του, ενώ, από την άλλη, οι Spectral Lore έχουν στο αίμα τους το black και προσθέτουν στοιχεία κλασσικών ιαχών, για να φτιάξουν κάτι, που δεν ακούγεται τόσο συχνά. Άσχετα από το τι ακολουθεί η κάθε μπάντα, κατάφεραν και οι δύο να συνδυαστούν με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταλαβαίνεις, ότι η μία συμπληρώνει την άλλη, χωρίς να υπερέχει κάποια. Είναι αυτό που λέμε “η ισχύς εν τη ενώσει”. Ξέρουν και οι τρεις μουσικοί, τι ακριβώς θέλουν ο ένας κι ο άλλος και το αναπαράγουν.

Το πιο όμορφο συστατικό στο δίσκο είναι το βαλς των χορδών και των πλήκτρων πάνω στο δάπεδο μιας συγκεκριμένης μελωδίας, η οποία σε στοιχειώνει. Σε ταξιδεύει, επίσης, σε διάφορα φυσικά τοπία με πυκνά δάση, ρυάκια, ομίχλη και άλλα όμορφα καλούδια της φύσης (για κάποιους από εμάς το black έτσι είναι πλέον). Το σκηνικό ξεκινάει από το παραδεισένιο και ναρκωτικό “Lights”, για το οποίο (ή ακόμα και για το “Greyness”) θα ήθελα να ήξερα πόσες λίρες θα ήταν διατεθειμένοι να δώσουν διάφοροι Τούρκοι σκηνοθέτες, με σκοπό να το εντάξουν στα σήριαλ τους (έχουν φοβερά soundtracks οι άτιμοι).

Και μετά; Μετά έχεις την κλασσική παιδεία, που λέγαμε, να αρματώνεται από ηρωικά black riffs, τα οποία δεν θα δράσουν εγωιστικά, αλλά την κατάλληλη στιγμή θα σιγάσουν, για να ξαναδώσουν τον απαραίτητο χώρο στα ακουστικά (βιόλα, κιθάρες, πιάνο) και κατά κάποιον τρόπο folk-ίζοντα σημεία. Το κλείσιμο του δίσκου, πάλι, απογυμνώνεται απ’ όλα και μένει με τις ακουστικές κιθάρες. Μάλλον για υπνωτισμό. Το “Reflection” ανακαλεί στη μνήμη τόσο τις ακουστικές νότες του “Houses of the Holy”, στο οποίο, ίσως, χρωστάει αρκετά και η εισαγωγή του “Vanishing”, όσο και τα “ρολογίστικα” αρπίσματα των Harmonium (για τα αρρωστάκια του prog).

Δεν θα το πω ambient, παρά το γεγονός ότι και οι δύο μπάντες έχουν αυτό το στοιχείο στις προσωπικές τους δισκογραφίες. Είναι περισσότερο ένας δίσκος για να ξεφύγεις από όλα τα άλλα πράγματα που ακούς, να είσαι στο κρύο σκοτάδι και να το έχεις για φως. Αν θέλεις να έχεις ορίζοντες στη μουσική και να δοκιμάζεις το natural black (Όχι δεν είναι ambient!) υπό την αγαθοεργία των ήρεμων ήχων, τότε αυτό το split προορίζεται και για ‘σένα. Το black metal και οι δήμιοί του είναι πολύ πιο πανούργοι μουσικά, από ότι μπορεί να δείχνει ένας ανάποδος σταυρός ή ένα corpsepainting και εδώ υπάρχει όλη η σοφία τους, η οποία κάνει υπερήφανη τη Τέχνη.

Advertisements

Primordial – “Where Greater Men Have Fallen”

cover

“Την χρυσή ράβδο πολλοί αγκάλιασαν, την αθανασία λίγοι”

Οι Bathory στον θρυλικό τους δίσκο “Blood Fire Death” έγραψαν το τραγούδι “The Golden Walls of Heaven” και οφείλω να ομολογήσω, ότι από τη μια μεριά είναι η εικόνα του μέρους, όπου θα καταλήξουν όλοι όσοι περιγράφονται στο δίσκο των Ιρλανδών και από την άλλη, εκεί ανήκουν οι ίδιοι οι Primordial. Δεν έκαναν κάτι τρελό, ούτε κάτι που θα αφήσει εποχή, αλλά έγραψαν ένα δίσκο, τον οποίο όταν τον ακούς, νιώθεις γεμάτος και πιο έτοιμος να κάνεις το οτιδήποτε θες. Είναι ένας δίσκος για εσένα, να περνάει στα αυτιά σου και μετά να τον τραγουδάς μόνος σου. Ακόμα κι αν το δεύτερο σημαίνει να αρκείσαι περισσότερο στην απομνημόνευση των πιο χαρακτηριστικών σημείων.

Η αλήθεια είναι ότι το ρεφρέν του ομότιτλου τραγουδιού το έχω καρφωμένο στο μυαλό μου εδώ και πολλές μέρες, με συνέπεια να το τραγουδάω δίχως λόγο και αιτία, την οποιαδήποτε στιγμή (1ο στοιχείο που δείχνει την αξία του δίσκου). Όταν, όμως, πέρα από το ρεφρέν έχεις ένα μπάσο να μπαίνει με κέλτικο ρυθμό, σαν να δίνει το σήμα για μάχη, τότε ξέρεις καλά, ότι δεν θα γλυτώσεις εύκολα από ότι θα ακολουθήσει. Γενικά, τα σημεία αυτά, που σε κλειδώνουν μέσα τους, δεν είναι κάποια riffs ή αλλαγές στα τύμπανα, αλλά ολόκληρα λεπτά, που σε κάνουν να υψώνεις τα μάτια στον ουρανό και να λες “αυτό ήθελα, ευχαριστώ!” (2ο στοιχείο που δείχνει την αξία του δίσκου). Και θα αναφερθώ σε συγκεκριμένο τραγούδι, στο “Born to Night”. Τρία λεπτά ηλεκτροακουστικής εισαγωγής, σαν να νιώθεις τον αέρα να σε χαϊδεύει και μετά μια μέση και ένα τέλος, τα οποία θα ζήλευαν κάποιοι “επαγγελματίες” και ξεχασμένοι, μουσικά.

Έχεις, λοιπόν, τα παραπάνω “γλυκανάλατα” σημεία, αλλά έχεις και δύο ολόκληρα τραγούδια, για να φας μια μεγάλη πώρωση και να κολλήσεις. “The Seeds of Tyrants” και “The Alchemist’s Head” (λατρεύω τον τίτλο του). Δύο epic/black επιθετικές δυνάμεις, που απλά επιβεβαιώνουν τον λόγο για τον οποίο οι Primordial είναι μία από τις πιο ταπεινές και πολυαγαπημένες μπάντες, που δεν ξενερώνουν. Ειδικά στο πρώτο καταλαβαίνεις γιατί αυτή η μπάντα αγαπάει τους Bathory, κυρίως την πρώιμη και ωμή περίοδο. Ειδική μνεία θέλω να κάνω και στον Nemtheanga. Λοιπόν, αυτός δεν ανήκει ούτε καν στην 20άδα με τους καλύτερους τραγουδιστές, απέχει πολύ απ’ αυτούς. Κάποιοι εξ αυτών, όμως, θα τον ζήλευαν, διότι οι απαγγελτικές του ερμηνείες, όπως στο “Babel’s Tower” (Scorpions “In Your park” κανείς;), αφήνουν γερό σημάδι στο ακουστικό νεύρο και αυτό είναι το μεγαλύτερο του ατού (3ο στοιχείο που δείχνει την αξία του δίσκου).

Οι ιδανικότερες συνθήκες για να ακούσεις, να νιώσεις τον δίσκο και να δεθείς μαζί του, είναι να έχεις ένα mp3 ή cd player, γεμάτο από μπαταρία και να πας μονάχος να βολτάρεις με πόδια ή ποδήλατο (40 και τελευταίο στοιχείο για την αξία του). Δεν χρειάζεται κάτι άλλο, καλό είναι και το άκουσμα στο σπίτι, αλλά κάποιοι δίσκοι είναι φτιαγμένοι για ειδικές φάσεις. Και κλείνοντας να πω, ότι αυτός ο δίσκος συμπληρώνει την τετράδα των θεριών για φέτος. Τα άλλα τρία είναι το Triptykon, το The Deathtrip και το Swallowed. Ιρλανδία, πονεμένα χώματα και αέρα στα πανιά μας.

Kjaddai/Vooram/Njiqahdda – Split

cover

“Ερημίτες”

Πριν από τρεις μήνες περίπου είχα μία συζήτηση με έναν άνθρωπο, ο οποίος ακούει πολύ καλή μουσική. Έχουμε κοινά γούστα, αλλά επειδή έχει μία πείρα παραπάνω, θα σε μαθητεύσει να ακούσεις και άλλα άγνωστα και όμορφα. Στην κουβέντα μας καταλήξαμε σε ένα συμπέρασμα, ότι το black metal είναι αυτό που έχει μείνει μόνο του σε μια κορυφή, που άλλα ιδιώματα είτε την βλέπουν κάπου κάπου, είτε απέχουν. Άντεξε εκεί, επειδή προσαρμόστηκε μέσα στα χρόνια με τον δικό του τρόπο. Εξελίχθηκε με έναν επίσης δικό του τρόπο. Ήταν ακραίο και κουλό, ανδρώθηκε και παρέμεινε ακραίο, έβγαλε άσπρη γενιάδα και απέκτησε σοφία καλλιτεχνική.

Αυτό εδώ το split, των αγνώστων συγκροτημάτων, που πιθανόν να μην τους ξέρει ούτε η μάνα τους, είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει ως συνεργασία και όχι ως σύζευξη. Τρεις μπάντες, από τέσσερα τραγούδια η κάθε μία και καταλαβαίνεις την διαφορά ανάμεσα τους, αλλά καταλαβαίνεις και γιατί βρέθηκαν και οι τρεις μαζί σε αυτόν τον δίσκο. Και επειδή παραπάνω αναφέρθηκα στην εξέλιξη του black, εδώ θα το ακούσετε τελείως πειραματικό, αλλά και με αναφορές σε μπάντες, οι οποίες είναι ευρέως γνωστές. Να ξέρετε, όμως, ότι δεν αποτελεί τον δίσκο, που θα τον εκτιμήσετε όλοι. Κάποιοι ίσως και να το αφήσετε μετά το πρώτο άκουσμα, αν το φτάσετε μέχρι το τέλος.

Οι πρώτοι, που σέρνουν τον χορό, οι Kjaddai (δεν σχολιάζω καν τα ονόματα, τα οποία για κάποιον λόγο μου θυμίζουν το έργο του Κόντογλου “Ο θεός Κόνανος…”) εκφράζονται ατμοσφαιρικά. Πλήκτρα, ενορχηστρώσεις ερημικής αίσθησης και οι κιθάρες είναι τους σαν τα άστρα που θα λάμψουν μια και καλή για να μην τα ξαναδείς. Είναι τόσο όμορφοι μουσικά, που καταλαβαίνεις ότι χρωστάνε πολλά στους Ulver. Μάλιστα, στο “Shyoa, Iptamma, Yes” είναι λες και οι Νορβηγοί κάνουν διάλογο με τον Steve Vai. Οι Vooram είναι οι “κουλοί” της υπόθεσης. Prog black/thrash (το δεύτερο όσο πατάει η γάτα) και τα riffs τους ή που θα σε εκνευρίσουν ή που θα σε κερδίσουν. Νιώθεις τους Voivod να κυλάνε μέσα στις φλέβες τους, ενώ πιάνεις και σήματα Sieges Even (αυστηρά του ντεμπούτου) με “αλλόκοτη τρέλα” από King Crimson. Και ροκ διάθεση στο “Ethereal Architect”.

Και οι τελευταίοι Njiqahdda. Εδώ τώρα δώστε βάση. Είναι οι λιγότερο εως και καθόλου blacksters του δίσκου και αυτό διότι το πάνε αλλού το θέμα. Δεν θα αναφέρω κανένα τραγούδι τους, γιατί είναι όλα “πιάσε το ένα και άσε το άλλο”. Σκέψου τα εξής: retro ήχος, βουκολικότητα και όχι folk, μία ελαφριά Witchcraft διάθεση (αυστηρά και πάλι του ντεμπούτου) σε συνδυασμό με τους Hail Spirit Noir. Έχουν, βέβαια, τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να αναπτύσουν την ψυχεδέλεια τους.

Θα το πω κι ας γίνω υπερβολικός, είναι το καλύτερο split που βγήκε (μέχρι να κυκλοφορήσει το split Spectral Lore/Nachtreich). Είναι τίγκα στην τρέλα, στην ανορθόδοξη σκέψη και την κουλή ευφυία. Δεν είναι για κάθε μέρα και ώρα, αλλά όταν ακούγεται είναι απόλαυση.