Leprous – “The Congregation”

cover

“A pleasant shade of gray II”

Τελικά τι μπορούμε να ορίσουμε ως progressive; Μία μπάντα που παίζει τεχνικά και ο μετρονόμος ζαλίζεται από τις αλλαγές; Μία μπάντα που φαίνεται διαφορετική από δίσκο σε δίσκο ή μία μπάντα που απλά βάζει συνεχή και πολλαπλά κοφτά σημεία στις κιθάρες της; Progressive είσαι, μάλλον, περισότερο στη σκέψη. Οι Fates Warning είναι, επειδή κυκλοφόρησαν κάποτε το “Awaken the Guardian”, μετά το απλό “Inside Out” και μετά το δύσκολο “Disconnected”. Παρόμοια, όμως, είναι και οι Mastodon, τους οποίους μπορεί να τους αποκαλούν hipster-άδες λόγω look, αλλά οι remission-άδες τους πάντα θα βάζουν το “Leviathan” στις prog λίστες με τα καλύτερα, κοντράροντας μ’ αυτόν το τρόπο τους nerds. Στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή έρχονται έντονα και οι Meshuggah, για τους οποίους έχουν πει ότι είναι μία σύγχρονη προσέγγιση των King crimson στον ακραίο ήχο. Ίσως ο G.R.A.F.I.A.S. να μπορεί να διευκρινήσει τα πράγματα. Και οι Leprous;

Οι Νορβηγοί έχουν μπει για τα καλά μέσα στα νερά του progressive, αλλά δε με ενδιαφέρει να τους κρεμάσω κάποια ταμπέλα, επειδή είναι ξεχωριστοί για να τους κατονομάσω έτσι. Είναι ωραίοι, είναι μοντέρνοι και αδιαφορούν για κάποια σημεία του μοντερνισμού. Δεν κινούνται μέσα σε κλασσικά χωράφια, δεν ακούγονται σαν κάποιον άλλον, έχουν το δικό τους κώδικα έκφρασης μέσα από τον ήχο τους, αλλά και τη παραγωγή αυτού. Δεν μπορείς να αναφέρεις τη λέξη riff μέσα στα τραγούδια τους, διότι οι κιθάρες τους έχουν νευρικούς συνδέσμους με τα υπόλοιπα όργανα. Είναι μια τέλεια συμμετρία το παίξιμό τους και μέσα απ’ αυτήν παρέχεται μία απλότητα.

Δεν κυκλοφορούν το δίσκο χρονιάς, δεν υπάρχει αυτός ο δίσκος, όχι πια (το έχω αποδεχτεί και ‘γω). Το “Coal” ήταν ένα μπαμ, ένα τεράστιο κόλλημα, μία ένεση εθισμού η βελόνα της οποίας ακόμη είναι καρφωμένη στη φλέβα. Γι’ αυτό το λόγο, το “The Congregation” δεν είναι καλύτερό του, δε μπορεί να το ξεπεράσει, όχι για μένα και όχι αυτή τη χρονική στιγμή. Δεν είναι, όμως, και κατώτερο, απλά είναι και αυτό συναισθηματικό και γοητευτικό με ένα βαθμό δυσκολίας. Είναι όλες οι συναισθηματικές ερμηνείες του Solberg, είναι οι συναισθηματικές μελωδίες, είναι το συναισθηματικό “The Flood”, είναι δυο – τρεις εισαγωγές με τα πλήκτρα που σε αρπάζουν. Πολύ συναίσθημα.

Είναι, όμως, και οι στίχοι. Μα τη συγχυσμένη μου καρδιά και τη πίστη μου όταν μπαίνει ο στίχος “Lower, further, I still believe in sunrise”, χαίρομαι να αισθάνομαι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που όσες φορές και να πέσουν πολύ κάτω, θα σηκωθούν ξανά και ξανά, δίχως απελπισία. Αυτή είναι η ομορφιά αυτού του θαύματος μέσα στο θαύμα της ζωής και ο δίσκος στο λέει μέσα από μια γκρι ή σκοτεινή κατάσταση. Τρία – τέσσερα τραγούδια έχουν γίνει η απόλυτη συντροφιά.

Φαίνεται εν τέλει ότι οι Leprous θα είναι, πλέον, από εκείνες τις μπάντες που θα αγκαλιαστούν για τη συνολική εικόνα των τραγουδιών τους και δεν θα νοιάζει κανέναν αν έχουν solo, αν τα τύμπανά τους έχουν ανάποδες αλλαγές ή αν θα έρθει η μέρα που βγάλουν και ένα rock n’ toll attitude με χρωματιστά παπιγιόν αντί για γραβάτες. Μόνο γλυκιά και σκοτεινή μελαγχολία και η προοδευτικότητα στα βήματά τους. Αν το νιώθεις, δε θες τίποτ’ άλλο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s