Monthly Archives: June 2015

Rocking my world Vol. III

B1P4o040MeS._SL1500_

Είναι καλοκαίρι και όσο και αν λιώνω το DHG, θεωρώντας το τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς (επιφυλάσσομαι για το “δίσκος της δεκαετίας”), η διάθεσή μου ζητάει κάτι άλλο. Είναι καλοκαίρι και όσο κι αν οι Judas Priest των ’70s μπορούν να ισοπεδώσουν τα πάντα, πάλι δε καλύπτομαι, πάλι θέλω κάτι άλλο. Και εδώ μπαίνουν οι Dead Sara, οι οποίοι υπάρχουν στην άκρη του υποσυνειδήτου και γι’ αυτό φταίει εκείνος που τους έχει κορώνα στο κεφάλι του. Κείμενο για το ντεμπούτο, κείμενο για το πόσο τους αγαπάει, κείμενο για το πόσο περίμενε το “Pleasure to Meet You” και κείμενο πάνω στο δίσκο. “Πρήξιμο” κανονικά, αλλά επειδή τον εμπιστεύομαι, όλο αυτό λειτουργεί, σχεδόν πάντα, θετικά.

Έτσι, ενώ δεν έχω καμία απολύτως σχέση με τη συγκεκριμένη μπάντα, ο νέος τους δίσκος ήρθε και έκατσε στα ακουστικά μου. Δε μπορώ να πω απόλυτα ότι είναι αυτό ακριβώς που θέλω αυτή τη στιγμή, αλλά για κάποιο λόγο ο δίσκος με νιώθει. Για κάποιο λόγο μ’ αρέσουν πολύ αυτά τα κοφτά riff που οδηγούν στην εικόνα ενός ελεύθερου rock, χωρίς να πρέπει να απαρυθμίσεις ταμπέλες (όχι ότι κάνουν κακό, αλλά…). Κάπου κάπου μπορεί να σου έρθουν στο μυαλό ψήγματα από The White Stripes ή Nirvana, αλλά δε θα σταθείς εκεί, είναι πολύ δικό τους αυτό που παίζουν για να δώσεις εύκολα credits σε κάποιον γνωστό μουσικό.

Κάποια από τα τραγούδια μπορεί να λειτουργήσουν και ως hits της ημέρας, ενώ δύο μου μένουν κάπως αδιάφορα, αλλά ίσως με το καιρό τα νιώσω. Το πολύ ωραίο είναι τα σημεία που θα σε αιφνιδιάσουν, όπως στα “L.A. City Slam” και “Mr. Mr”. Εκεί που έχουν ένα στακάτο ρυθμό, λίγο πριν το τέλος θα τοποθετήσουν εκρηκτικά, για να σε κάνουν να τα σπάσεις τόσο με τις κιθάρες, όσο και με τα hardcore τελειώματα της Emily. Τώρα μπορώ να πω ότι με κάνουν να νιώσω αυτό που θέλω να νιώσω. Ελπίζω να με νιώθεις.

Σ’ αυτή τη παράγραφο, όμως, θα τολμήσω να πω ότι μπορώ να ξεγράψω όλα τα τραγούδια του δίσκου για χάρη του “For You I Am”. Πρώτον, μέσα από τη πολύ καλή παραγωγή αναδεικνύεται η καλύτερη μπασογραμμή, η οποία είναι μια μουσική από μόνη της. Δεύτερον, είναι το καλύτερο τραγούδι που θα μπορούσε να κλείσει το δίσκο και μαζί με το “One Day” των Royal Thunder έχουν τις καλύτερες και πιο συναισθηματικές ερμηνείες από κοπέλες. Τρίτον και τελευταίον, αυτό το τραγούδι πρέπει να γίνει το soundtrack κάποιας ταινίας είτε που είναι στα σκαριά, είτε που δεν έχει γεννηθεί ακόμη. Πρέπει. Όπως και να ‘χει. Όπως και δήποτε.

Είμαι σίγουρος ότι μέχρι να λήξει το καλοκαίρι, θα τη βγάλω παρέα μ’ αυτό το δίσκο και ίσως κάποια μέρα πάρω δύναμη από την εισαγωγή του “Radio One Two”, μετρήσω τις ανάσες μου, τρέξω με πάθος από το κέντρο του γηπέδου και καταφέρω να καρφώσω στο στεφάνι. Μέχρι, όμως, να γίνει αυτό, είναι πιο εύκολο να τραγουδάω “We’re suicidal ooouuuh, come on raise your bible, oooouuuh”.

Advertisements