Monthly Archives: June 2015

Rocking my world Vol. III

B1P4o040MeS._SL1500_

Είναι καλοκαίρι και όσο και αν λιώνω το DHG, θεωρώντας το τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς (επιφυλάσσομαι για το “δίσκος της δεκαετίας”), η διάθεσή μου ζητάει κάτι άλλο. Είναι καλοκαίρι και όσο κι αν οι Judas Priest των ’70s μπορούν να ισοπεδώσουν τα πάντα, πάλι δε καλύπτομαι, πάλι θέλω κάτι άλλο. Και εδώ μπαίνουν οι Dead Sara, οι οποίοι υπάρχουν στην άκρη του υποσυνειδήτου και γι’ αυτό φταίει εκείνος που τους έχει κορώνα στο κεφάλι του. Κείμενο για το ντεμπούτο, κείμενο για το πόσο τους αγαπάει, κείμενο για το πόσο περίμενε το “Pleasure to Meet You” και κείμενο πάνω στο δίσκο. “Πρήξιμο” κανονικά, αλλά επειδή τον εμπιστεύομαι, όλο αυτό λειτουργεί, σχεδόν πάντα, θετικά.

Έτσι, ενώ δεν έχω καμία απολύτως σχέση με τη συγκεκριμένη μπάντα, ο νέος τους δίσκος ήρθε και έκατσε στα ακουστικά μου. Δε μπορώ να πω απόλυτα ότι είναι αυτό ακριβώς που θέλω αυτή τη στιγμή, αλλά για κάποιο λόγο ο δίσκος με νιώθει. Για κάποιο λόγο μ’ αρέσουν πολύ αυτά τα κοφτά riff που οδηγούν στην εικόνα ενός ελεύθερου rock, χωρίς να πρέπει να απαρυθμίσεις ταμπέλες (όχι ότι κάνουν κακό, αλλά…). Κάπου κάπου μπορεί να σου έρθουν στο μυαλό ψήγματα από The White Stripes ή Nirvana, αλλά δε θα σταθείς εκεί, είναι πολύ δικό τους αυτό που παίζουν για να δώσεις εύκολα credits σε κάποιον γνωστό μουσικό.

Κάποια από τα τραγούδια μπορεί να λειτουργήσουν και ως hits της ημέρας, ενώ δύο μου μένουν κάπως αδιάφορα, αλλά ίσως με το καιρό τα νιώσω. Το πολύ ωραίο είναι τα σημεία που θα σε αιφνιδιάσουν, όπως στα “L.A. City Slam” και “Mr. Mr”. Εκεί που έχουν ένα στακάτο ρυθμό, λίγο πριν το τέλος θα τοποθετήσουν εκρηκτικά, για να σε κάνουν να τα σπάσεις τόσο με τις κιθάρες, όσο και με τα hardcore τελειώματα της Emily. Τώρα μπορώ να πω ότι με κάνουν να νιώσω αυτό που θέλω να νιώσω. Ελπίζω να με νιώθεις.

Σ’ αυτή τη παράγραφο, όμως, θα τολμήσω να πω ότι μπορώ να ξεγράψω όλα τα τραγούδια του δίσκου για χάρη του “For You I Am”. Πρώτον, μέσα από τη πολύ καλή παραγωγή αναδεικνύεται η καλύτερη μπασογραμμή, η οποία είναι μια μουσική από μόνη της. Δεύτερον, είναι το καλύτερο τραγούδι που θα μπορούσε να κλείσει το δίσκο και μαζί με το “One Day” των Royal Thunder έχουν τις καλύτερες και πιο συναισθηματικές ερμηνείες από κοπέλες. Τρίτον και τελευταίον, αυτό το τραγούδι πρέπει να γίνει το soundtrack κάποιας ταινίας είτε που είναι στα σκαριά, είτε που δεν έχει γεννηθεί ακόμη. Πρέπει. Όπως και να ‘χει. Όπως και δήποτε.

Είμαι σίγουρος ότι μέχρι να λήξει το καλοκαίρι, θα τη βγάλω παρέα μ’ αυτό το δίσκο και ίσως κάποια μέρα πάρω δύναμη από την εισαγωγή του “Radio One Two”, μετρήσω τις ανάσες μου, τρέξω με πάθος από το κέντρο του γηπέδου και καταφέρω να καρφώσω στο στεφάνι. Μέχρι, όμως, να γίνει αυτό, είναι πιο εύκολο να τραγουδάω “We’re suicidal ooouuuh, come on raise your bible, oooouuuh”.

Advertisements

Η μουσική τους, η απόλαυσή μας

stire-21-martie-muzica-1024x768

Ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο είναι επειδή έχει ξεσπάσει ένα μικρός ντόρος με αφορμή το νέο ΕΡ των Spectral Lore. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία, όπως λέει και ο δημιουργός της Άυλος, είναι ένα tribute στον ατμοσφαιρικό/electro ήχο και όπως πιθανόν να καταλαβαίνετε, δεν υπάρχει καθόλου black metal μέσα, ούτε για δείγμα. Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να το ακούσετε, είναι κάτι αρκετά όμορφο και ιδανικό για το βράδυ πριν κοιμηθείτε. Και λάβετε υπόψην ότι δεν έχει σημασία αν έχετε ξανακούσει κάτι από τη συγκεκριμένη μπάντα ή όχι.

Το ακόλουθο, λοιπόν, αυτής της κυκλοφορίας ήταν το παράπονο ότι αυτό το ΕΡ θα έπρεπε να κυκλοφορήσει με διαφορετικό όνομα και όχι με αυτό των Spectral Lore. Θίχτηκαν, δηλαδή, μερικοί blacksters επειδή δεν άκουσαν τη μουσική τους. Πρώτον, αυτοί που θίχτηκαν ή δε γνωρίζουν τι ακούνε ή ακούνε μονάχα ό,τι απομονώνουν μέσα στο μυαλό τους από το σύνολο της μουσικής. Το 65 – 70% του ήχου όλων των κυκλοφοριών της συγκεκριμένης μπάντας είναι το ατμοσφαιρικό/ambient και κάπου κάπου electro στοιχείο. Ακόμα και αρκετές κιθαριστικές αρμονίες είναι περισσότερο βασισμένες στην ιδεολογία της ατμόσφαιρας, παρά στο black. Δεύτερον και βασικότερο, γιατί να ζητάς, εσύ ένας υποστηρικτής, από το δημιουργό να άλλαζε το όνομα ή να έκανε ένα νέο project για να κυκλοφορήσει αυτό το δίσκο;

Νομίζω ότι θα πρέπει να αλλάξουμε λίγο τη σκέψη μας σε αυτό το θέμα. Δεν είναι μόνο οι Spectral Lore. Είναι και οι Opeth που κάποιοι άρχισαν τη γκρίνια επειδή άφησαν το death metal. Η συγκεκριμένη μπάντα, όμως, δεν ήταν κάποτε μόνο death metal, είχε και έχει μέσα της και το progressive, άρα η μουσική της μπορεί να εξελιχθεί όπως θέλει ο δημιουργός. Δεν έχει όρια, ούτε και δεδομένα. Είναι και οι Anathema, είναι οι In Flames ή ακόμη και οι Zemial. Οι Άγγλοι παράτησαν το death/doom και “έφυγαν για άλλες πολιτείες, πιο ταξιδιάρικες και συναισθηματικές”. Οι Σουηδοί αφαίρεσαν το φάντασμα του Jesper και “αμερικανοποιήθηκαν” και οι δικοί μας απλά πρόσθεσαν μέσα τους τα στοιχεία του prog rock και της ατμόσφαιρας. Και σ’ αυτές τις κινήσεις δεν υπάρχει απλά μια απόσταση, αλλά μια απαίτηση να αλλάξουν όλα προς το συμφέρον του ακροατή. (Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, όπως οι Queensryche, οι οποίοι μόνοι τους έβγαλαν τα μάτια τους, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Το θέμα είναι ότι αυτή η μουσική δεν ανήκει σ’ εμάς, τους οπαδούς. Η μουσική ανήκει στους δημιουργούς της. Αν εκείνοι θέλουν να δοκιμάζουν πράγματα, επειδή αυτά εκπροσωπούν τον εσωτερικό τους κόσμο, τότε έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν. Είναι η αλήθεια που μετράει και που πονάει, γιατί, ναι, κι εγώ στο παρελθόν έχω εκφράσει παράπονα και θέλησα να μην αλλάξει κάτι, αλλά όταν ο άλλος είναι ο μουσικός και ‘γω απλά εκείνος που θα ακούσει, πως είναι δυνατόν να έχω την απαίτηση να μη κάνει αυτό το βήμα;

Βέβαια, αυτό είναι κάτι που ισχύει κυρίως για μπάντες που έχουν μέσα τους το στοιχείο της εξέλιξης και προόδου ανά δίσκο και όχι αποκλειστικά το στοιχείο του progressive. Επίσης, αν κάποιος ισχυριστεί ότι εφόσον ο πρώην αγαπημένος του μουσικός προχωράει τη μουσική του και εκείνος σταματήσει να την αγοράζει, αυτό δε νομίζω ότι θα συγκινήσει και ιδιαίτερα τον δημιουργό. Κάποιοι παλιοί φεύγουν και κάποιοι νέοι έρχονται, αλλά αυτό που πραγματικά μένει και πρέπει να μένει, είναι η τάση του μουσικού να εκφράζεται κάθε φορά όπως εκείνος νιώθει. Εσύ κι εγώ μπορούμε να συζητήσουμε και απλά να καταλήξουμε ότι δε μας συγκινεί πλέον η νέα κατεύθυνση της εκάστοτε μπάντας και άρα κρατάμε την απόστασή μας, αλλά δε μας κάνει έξυπνους, ούτε και εξαίρετους ακροατές να έχουμε απαίτηση να γίνουν τα πράγματα όπως θέλουμε εμείς.

Αυτό που συμβαίνει ίσως είναι και ένα αποτέλεσμα του ότι μουσικολογούμε αντί να ακούμε πραγματικά μουσική. Και όταν λέμε ότι οι Spectral Lore με το νέο τους ΕΡ θα έπρεπε να το κυκλφορήσουν με διαφορετικό όνομα, αυτό συμβαίνει επειδή φοβόμαστε μην αλλοιωθεί το όνομα της μπάντας ή το όνομα του Εγώ μας; Αν κοιτάξεις και κοιτάξω καθάρα, ίσως δούμε ότι ο εγωισμός δεν αφήνει να δεχτούμε την εξέλιξη του άλλου. Άρα, χάνουμε και την ουσία της μουσικής. Ένα απλό “δε μ’ αρέσει” είναι αρκετό και ειλικρινές απ’ όλα τα παραπάνω.