1 απόχρωση σε 12 αντανακλάσεις

APSOG

Ετοιμάζεται η επανακυκλοφορία αυτού του δίσκου, οπότε και ‘γω δράττομαι της ευκαιρίας να ξεσκουριάσω τα δάκτυλά μου γι’ αυτό το δημιούργημα. Προσωπικά, θεωρώ ότι ένα δίσκο αξίζει να τον επανακυκλοφορήσεις μόνο αν έχουν τελειώσει τ’ αποθέματα της προηγούμενης έκδοσης. Οποιαδήποτε ένταξη επιπλέον υλικού μέσα, είτε πρόκειται για dvd, είτε για live cd και demo, για μένα είναι αδιάφορο, ακόμα κι αν πρόκειται για τους Fates Warning. Αλλά, ας το παρακάμψω όλο αυτό, για να στραφώ εκεί που πρέπει.

Πριν από το “APSOG” κανένας δίσκος δε μπορούσε να προϊδεάσει την έλευσή του. Η όλη του εικόνα είναι αυτό που απαιτείται από μια μπάντα και δη στο χώρο του progressive, να είναι το επόμενο βήμα. Κάτι άλλο, κάτι φρέσκο και αν δύναται να σε γονατίσει. Όλα αυτά τα πέτυχε και σκεφτείτε ότι, ενώ θεωρώ ως καλύτερο δίσκο (εντελώς υποκειμενικά) της μπάντας το “Perfect Symmetry”, αυτός εδώ ο δίσκος αν είχε στόμα, θα απαρνιόταν οποιαδήποτε σχέση με το metal ή το rock ή ακόμα ακόμα και το ίδιο το prog, διότι από το ’97 μέχρι και σήμερα βρίσκεται μέσα σε καρδιές περισσότερο από άλλους δίσκους και δίχως να επιδέχεται αναλύσεις επί αναλύσεων. Στους κύκλους των σχολαστικών, βέβαια, μετριάζεται η αξία του. Γιατί; Μάλλον επειδή δεν είναι το αυγό που το γέννησε η κότα με τα χρυσά αυγά ή επειδή δεν είναι τετραγωνικό και ορθογώνιο.

Ακολουθεί το σημάδι του “Snow Goose” των Camel. Ένα τραγούδι σε δώδεκα μέρη ή μία πράξη σε δώδεκα κινήσεις ή μία στιγμή σε δώδεκα εικόνες. Τελείως αντιεμπορικό, τελείως απαιτητικό, τελείως συναισθηματικό. Για την ακρίβεια ασφυκτικά συναισθηματικό. Ο Aresti φεύγει, αλλά ο Jim δεν πτοείται, κάθεται και δημιουργεί την αυτοανάλυση του καθημερινού ανθρώπου που βλέπει τη λήθη, αλλά δεν την αποφεύγει. Και από την άλλη, ο Ray αφήνει πίσω του τη χαρωπότητα και τη μεταλλικότητα των προηγούμενων δίσκων. Δεν μετουσιώνεται στον αξέχαστο τραγουδιστή της δεκαετίας, αλλά γίνεται πιο βαθύς και πιο ειλικρινής. Κανείς δε νοιάστηκε για το ότι δεν κατάφερε το πρώτο και αυτοί που έπρεπε τρίβουμε τα χέρια μας για το δεύτερο.

Όταν ξεκινάει, εκεί που καταπιάνεσαι με τη 2η πράξη, ξεφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να συγκεντρώνεται στην 5η και 6η πράξη και να μη θέλει να φύγει από ‘κει. Όταν φτάσεις στη 12η, θα νιώθεις ο πιο παράλυτος άνθρωπος, μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι στο τέλος και να σηκωθείς. Δεν σε νοιάζει το πως ακούγονται τα όργανα, δεν σε νοιάζει αν λείπει κάτι ή όχι. Σε αρπάζει το σύνολο και οι στίχοι, είπαμε δεν παρέχεται περαιτέρω ανάλυση, βγαίνεις εκτός.

Αν πάλι δεν το έχεις ακούσει ποτέ και θελήσεις, όμως, να πας να τους δεις live, να θυμάσαι τη στιγμή που θα επισκιαστεί η φωνή του Ray για να τραγουδήσουν όλοι αυτές τις στροφές:
“And I know we can’t turn back all the years, time reflected in a shade of gray, but I often wonder what could have been and I still hold on to yesterday.
And I know we’re not children any more, innocence lost in a sea of gray, but I often wonder what else could be and I still dream of running away”. Τότε θα καταλάβεις πόση σημασία έχει αυτός ο δίσκος ως σύνολο, πέρα από αναφορές σε riffs, drums και άλλες σχολαστικές λεπτομέρειες.

Να αναφέρω και τη συνύπαρξη του Kevin Moore για ακόμη μια φορά; Ειλικρινά, μπορεί οι Dream Theater να έχουν μεγαλύτερη δημοτικότητα από τους Fates, αλλά η απουσία αυτού του μουσικού θα φανερώνει πάντα γιατί μετά από το “Awake” έχουν μόνο αναλαμπές και όχι ουσιαστική συνοχή όπως αυτοί εδώ. Όσο για τους επίδοξους μαθητές, κανείς δεν ακούστηκε ποτέ έτσι, οι Agnosia δε όλο και κάτι παραπάνω αποκόμισαν.

Το γκρι έγινε πιο δεκτικό. Δεν σε λυτρώνει, αλλά αν το αγκαλιάσεις, προχωράς.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s