Category Archives: Σκέψεις

Η μουσική τους, η απόλαυσή μας

stire-21-martie-muzica-1024x768

Ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο είναι επειδή έχει ξεσπάσει ένα μικρός ντόρος με αφορμή το νέο ΕΡ των Spectral Lore. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία, όπως λέει και ο δημιουργός της Άυλος, είναι ένα tribute στον ατμοσφαιρικό/electro ήχο και όπως πιθανόν να καταλαβαίνετε, δεν υπάρχει καθόλου black metal μέσα, ούτε για δείγμα. Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να το ακούσετε, είναι κάτι αρκετά όμορφο και ιδανικό για το βράδυ πριν κοιμηθείτε. Και λάβετε υπόψην ότι δεν έχει σημασία αν έχετε ξανακούσει κάτι από τη συγκεκριμένη μπάντα ή όχι.

Το ακόλουθο, λοιπόν, αυτής της κυκλοφορίας ήταν το παράπονο ότι αυτό το ΕΡ θα έπρεπε να κυκλοφορήσει με διαφορετικό όνομα και όχι με αυτό των Spectral Lore. Θίχτηκαν, δηλαδή, μερικοί blacksters επειδή δεν άκουσαν τη μουσική τους. Πρώτον, αυτοί που θίχτηκαν ή δε γνωρίζουν τι ακούνε ή ακούνε μονάχα ό,τι απομονώνουν μέσα στο μυαλό τους από το σύνολο της μουσικής. Το 65 – 70% του ήχου όλων των κυκλοφοριών της συγκεκριμένης μπάντας είναι το ατμοσφαιρικό/ambient και κάπου κάπου electro στοιχείο. Ακόμα και αρκετές κιθαριστικές αρμονίες είναι περισσότερο βασισμένες στην ιδεολογία της ατμόσφαιρας, παρά στο black. Δεύτερον και βασικότερο, γιατί να ζητάς, εσύ ένας υποστηρικτής, από το δημιουργό να άλλαζε το όνομα ή να έκανε ένα νέο project για να κυκλοφορήσει αυτό το δίσκο;

Νομίζω ότι θα πρέπει να αλλάξουμε λίγο τη σκέψη μας σε αυτό το θέμα. Δεν είναι μόνο οι Spectral Lore. Είναι και οι Opeth που κάποιοι άρχισαν τη γκρίνια επειδή άφησαν το death metal. Η συγκεκριμένη μπάντα, όμως, δεν ήταν κάποτε μόνο death metal, είχε και έχει μέσα της και το progressive, άρα η μουσική της μπορεί να εξελιχθεί όπως θέλει ο δημιουργός. Δεν έχει όρια, ούτε και δεδομένα. Είναι και οι Anathema, είναι οι In Flames ή ακόμη και οι Zemial. Οι Άγγλοι παράτησαν το death/doom και “έφυγαν για άλλες πολιτείες, πιο ταξιδιάρικες και συναισθηματικές”. Οι Σουηδοί αφαίρεσαν το φάντασμα του Jesper και “αμερικανοποιήθηκαν” και οι δικοί μας απλά πρόσθεσαν μέσα τους τα στοιχεία του prog rock και της ατμόσφαιρας. Και σ’ αυτές τις κινήσεις δεν υπάρχει απλά μια απόσταση, αλλά μια απαίτηση να αλλάξουν όλα προς το συμφέρον του ακροατή. (Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, όπως οι Queensryche, οι οποίοι μόνοι τους έβγαλαν τα μάτια τους, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Το θέμα είναι ότι αυτή η μουσική δεν ανήκει σ’ εμάς, τους οπαδούς. Η μουσική ανήκει στους δημιουργούς της. Αν εκείνοι θέλουν να δοκιμάζουν πράγματα, επειδή αυτά εκπροσωπούν τον εσωτερικό τους κόσμο, τότε έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν. Είναι η αλήθεια που μετράει και που πονάει, γιατί, ναι, κι εγώ στο παρελθόν έχω εκφράσει παράπονα και θέλησα να μην αλλάξει κάτι, αλλά όταν ο άλλος είναι ο μουσικός και ‘γω απλά εκείνος που θα ακούσει, πως είναι δυνατόν να έχω την απαίτηση να μη κάνει αυτό το βήμα;

Βέβαια, αυτό είναι κάτι που ισχύει κυρίως για μπάντες που έχουν μέσα τους το στοιχείο της εξέλιξης και προόδου ανά δίσκο και όχι αποκλειστικά το στοιχείο του progressive. Επίσης, αν κάποιος ισχυριστεί ότι εφόσον ο πρώην αγαπημένος του μουσικός προχωράει τη μουσική του και εκείνος σταματήσει να την αγοράζει, αυτό δε νομίζω ότι θα συγκινήσει και ιδιαίτερα τον δημιουργό. Κάποιοι παλιοί φεύγουν και κάποιοι νέοι έρχονται, αλλά αυτό που πραγματικά μένει και πρέπει να μένει, είναι η τάση του μουσικού να εκφράζεται κάθε φορά όπως εκείνος νιώθει. Εσύ κι εγώ μπορούμε να συζητήσουμε και απλά να καταλήξουμε ότι δε μας συγκινεί πλέον η νέα κατεύθυνση της εκάστοτε μπάντας και άρα κρατάμε την απόστασή μας, αλλά δε μας κάνει έξυπνους, ούτε και εξαίρετους ακροατές να έχουμε απαίτηση να γίνουν τα πράγματα όπως θέλουμε εμείς.

Αυτό που συμβαίνει ίσως είναι και ένα αποτέλεσμα του ότι μουσικολογούμε αντί να ακούμε πραγματικά μουσική. Και όταν λέμε ότι οι Spectral Lore με το νέο τους ΕΡ θα έπρεπε να το κυκλφορήσουν με διαφορετικό όνομα, αυτό συμβαίνει επειδή φοβόμαστε μην αλλοιωθεί το όνομα της μπάντας ή το όνομα του Εγώ μας; Αν κοιτάξεις και κοιτάξω καθάρα, ίσως δούμε ότι ο εγωισμός δεν αφήνει να δεχτούμε την εξέλιξη του άλλου. Άρα, χάνουμε και την ουσία της μουσικής. Ένα απλό “δε μ’ αρέσει” είναι αρκετό και ειλικρινές απ’ όλα τα παραπάνω.

Advertisements

Dead power – Fading glory

Helloween - My God-Given Right (2015)

Βγήκε καινούργιο Helloween και δεν υπήρχε περίπτωση να μη το ακούσω. Όχι επειδή περίμενα κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή έχω και ένα παρελθόν με τη συγκεκριμένη μπάντα, αλλά και το ιδίωμα. Είναι μία αδυναμία μου και χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη αντί της αγάπης, διότι η δεύτερη είναι περισσότερο μία πλασματική κατάσταση στη σχέση μου με τη μουσική. Μετά τη πρώτη ακρόαση, καθότι με κάποιες μπάντες και δίσκους δε χρειάζονται και πολλές ακροάσεις για να αποφασίσεις (το παρελθόν είναι δείκτης), απλά επιβεβαίωσα αυτό που αντιλήφθηκα από το προηγούμενο δίσκο τους “Straight out of Hell”, μηδέν εις το πηλίκον. Τραγούδια χωρίς ουσία, χωρίς τσαγανό και ένα – δύο αδυνατούν να σώσουν τη κατάσταση. Τζούφιο power metal.

Και εδώ προσθέτω στη παρέα μας άλλες τρεις μπάντες, τους Hammerfall, τους Gamma Ray και τους Stratovarius, με βάση τα τελευταία τους επιτεύγματα. Οι τελευταίοι δίσκοι αυτών των συγκροτημάτων και παλαιών αδυναμιών για μένα έχουν μονάχα οικονομικό κίνητρο, διότι από μουσικής πλευράς τό μοναδικό όριο που μπορούν να αγγίξουν είναι αυτό του καλού έως και μετρίου. Άρα και μετά από 2-3 ακροάσεις ο δίσκος δεν αγγίζεται ούτε για μεθύσι. Η έμπνευσή τους είναι αργή, κουρασμένη και “χοντρή”. Κάπου αντιγράφει το παρελθόν με απογοητευτικά αποτελέσματα προς το συναίσθημα και κάπου προσπαθεί να αγγίξει κάτι άλλο, που αν και από το Τύπο πιθανόν να χαρακτηριστεί ως καινοτομία στον ήχο, θα γίνει τελικά σαφές ότι μία τέτοια κίνηση δε τους ταιριάζει. Τίποτα δεν κάνει έκρηξη.

Βέβαια, αυτή είναι κατά κύριο λόγο η δουλειά τους. Ανά δυο χρόνια περίπου θα βγάζουν νέο δίσκο αφού έχουν κάνει μία εκτεταμένη περιοδεία παντού και έτσι θα βγάζουν τα λεφτά τους. Γι’ αυτό δε τους κατηγορώ, όχι ό,τι θα τους κατηγορήσω για αυτά που κυκλοφορούν πλέον, διότι προσωπικά ξέρω από ποιες μπάντες και μουσικούς μπορώ να περιμένω κάτι ωραίο.

Οι Helloween, λοιπόν, μετά το ’07, όπου και έβγαλαν ένα πολύ ωραίο και δυνατό δίσκο, επιστρέφουν το ’10 με ένα εξίσου ωραίο δίσκο (με θέματα στη παραγωγή), ο οποίος είναι περισσότερο μια ματιά στο πολύ πίσω παρελθόν, αλλά δε χάλασε κανένα. Μετά όμως; Μετά κάτι ξαναχάθηκε όπως είχε γίνει και με το “Legacy” και τα έσπασαν και με τις ωραίες παραγωγές του παρελθόντος. Που είναι ο ήχος ή ακόμα και το υλικό του “Better than Raw”; Οι Hammerfall έχω την εντύπωση ότι δε ξέρουν τι τους γίνεται, τι θέλουν να κάνουν. Το έχουν χάσει εδώ και χρόνια το άθλημα με μοναδική εξαίρεση το “No Sacrifice, No Victory”, στο οποίο έδειξαν σημάδια ανάκαμψης, για λίγο όμως. Μετά και αυτοί στο κουβά. Οι Stratovarius ήταν ένα τεράστιο ερωτηματικό μετά τη φυγή του Tolki. Παρόλα αυτά, όμως, μας χαστούκισαν με το “Polaris” και μετά μπερδεύτηκαν και αυτοί. Και τέλος οι Gamma Ray. O Kai Hansen θα είναι πάντα το είδωλο του power ακόμα και αν γράψει country μουσική, αλλά οι τελευταίοι τους δίσκοι είναι στα ίδια, λίγο Priest και λίγο παρελθόν από τα ’90s σε αργή κίνηση και με μέτρια παραγωγή. Οι ακτίνες έχουν χάσει το χρώμα τους και αυτοί δε το ξέρουν.

Δε ζητάω να βγάλουν ένα τέλειο δίσκο, πλέον δε με ενδιαφέρει να ακούσω κάτι καινούργιο από αυτούς (αλλά ό,τι βγει θα το ακούσω). Πάει, έφυγε το τραίνο και άφησε πίσω του μια μεγάλη παρακαταθήκη. Η μισή είναι διαμάντια και η άλλη μισή μοιράζεται σε γλυκά και σε πατάτες. Μπορούν απλά να συνεχίσουν να κάνουν ζωντανές εμφανίσεις χωρίς επιπλέον δίσκους, ας κάνουν και μερικά reunions με παλιούς που κάποιοι τόσο πολύ ποθούν να δουν και ας βγάλουν έτσι τα χρήματά τους. Και αυτό το σκέφτομαι, όχι επειδή με τους τελευταίους τους δίσκους κακοποιούν το όνομά τους ή το ιδίωμα, αλλά επειδή δε θέλω να τα δω να κακοποιούνται.

Μπορεί οι Blind Guardian ή κάποιοι δίσκοι εκλάμψεις των Edguy ή άλλες (και λίγες) μπάντες να με ζεσταίνουν, αλλά θεωρώ ότι το power metal γενικά έχει πεθάνει. Μπορεί κάποιος να βγει και να με πει ότι υπάρχουν πολλές άξιες μπάντες εκεί έξω, αλλά όσο αυτές μιμούνται με τέλειο τρόπο κάποιον από τους “συνταξιοδοτημένους” προαναφερθέντες, θα κλείνω τα αυτιά μου. Τελικά, οι Heaven’s Gate πρέπει να είναι οι μεγαλύτεροι μάγκες στην ιστορία του ιδιώματος. Ήρθαν, είδαν, κατέκτησαν και έφυγαν ως κύριοι.

Δε πειράζει, όμως. Οι αδυναμίες είναι αδυναμίες και κάπου λογικό είναι να δείξουν και ένα πρόσωπο ανέκφραστο. Ας είναι. Μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου και χωρίς να βασίζομαι σ’ αυτές.

She

Ως γνωστόν τα κορίτσια ξενυχτάνε μ’ ένα μυστικό και εμείς είτε που το μαθαίνουμε, είτε που το προσπερνάμε. Στη περίπτωση της θηλυκής παρουσίας στη μουσική σκηνή εν γένει, το μαθαίνουμε το μυστικό και φροντίζουμε να το κρατάμε καλά εντός μας. Με αφορμή τη νέα κυκλοφορία των Royal Thunder και λόγω αυτής της φοβερής φωνής, μπήκε σφήνα στο μυαλό μου η ιδέα να καταγράψω τους δίσκους, μέσα στους οποίους ηγείται κάποια από τις κόρες της Εύας και οι οποίοι δίσκοι έχουν γίνει οι αγαπημένοι μου.

Πρόκειται κυρίως για δίσκους των τελευταίων χρόνων, μια και παλαιότερα δεν είχα πάρε – δώσε με τα γυναικεία φωνητικά. Τα λεγόμενα sympho/power female σχήματα ποτέ δε με γοήτευσαν ιδιαίτερα και ανέκαθεν κρατούσα απόσταση από τις περιπτώσεις Angela Gossow και σία. Δε έχω καταλάβει ακόμη τι γοητεία ασκούν τα γυναικεία growls. Επίσης, θα μπορούσα κάλλιστα να είχα συμπεριλάβει το πρώτο δίσκο που είχα ακούσει και κολλήσει (5-6 χρονών και σε κασέτα), που είναι “Η Ενδεκάτη Εντολή” της Νανάς Μούσχουρη, αλλά επειδή πάνε πολλά χρόνια από τότε που το άκουσα τελευταία φορά, είπα να το αφήσω εκτός. Οπότε προχωρώ στα 10 + 2, δίχως αριθμιτική ή αλφαβητική σειρά:

Priscilla Ahn
Priscilla Ahn – “This Is Where We Are”
Ο δίσκος με τον οποίο έκανα τη πρώτη σοβαρή βουτιά στον indie pop ήχο, απλά και μόνο επειδή με είχε συνεπάρει το εξώφυλλο για εκείνα τα πρώτα δεύτερα. Το αποτέλεσμα του εγχειρήματος με δικαίωσε, αφού για τα επόμενα βράδια εκείνου του καλοκαιριού (2013) το άκουγα ακατάπαυστα πριν κοιμηθώ. Γλυκιά και ήρεμη φωνή η Ahn, χωρίς εκρήξεις (δε το σηκώνει και ο ήχος άλλωστε), ενώ άνετα μπορεί να θεωρηθεί και ως μία από τις πιο χαρισματικές φωνές folk τραγουδιών. Τα “Home” και “I Can’t Fall Asleep” αρκούν να τ’ ακούσεις μια φορά, ώστε να τα θυμάσαι για πάντα.

Jex Thoth
Jex Thoth – “Blood Moon Rise”
Για μένα η συγκεκριμένη είναι η Βασίλισσα του ήχου, ακόμα κι αν έχουν, που έχουν, προηγηθεί άλλες χρονικά και δισκογραφικά. Είναι η Μία που μπορεί να γίνει διαπεραστική μέσα σε εκατοντάδες εγκεφάλους με τη πρώτη της ιαχή και έχει τη πιο ερωτεύσιμη φωνή. Δε φωνάζει, δε κραυγάζει, τραγουδάει με μια απλότητα και αφήνει απλά τον αέρα να δυναμώσει την ηχώ της. Όσο για το δίσκο, είναι απλά από τους ομορφότερους που έχω ακούσει. Πιο ατμοσφαιρικός και απαλός από το ντεμπούτο, χωρίς να υστερείται δύναμης, τα riffs στρώνουν κόκκινο χαλί σ’ αυτά τα πλήκτρα και ακόμα και αν κυκλοφορούσε μόνο με το “Keep Your Weeds” θα ήταν και πάλι δίσκαρος.

ep_cov11
Ruthless Steel – “Die in the Night” EP
Η Αλίκη στη χώρα των true-άδων. Η Doro έχει καλή φωνή και το ντεμπούτο των Warlock είναι ωραίο, αλλά μέχρι εκεί. Δε θέλησα ποτέ να προχωρήσω περισσότερο. Ωστόσο, η Αλίκη που, μάλλον, την έχει κορώνα στο κεφάλι της, με κάνει να την ακολουθήσω σε κάθε της βήμα. Όχι απλά έχει κάτι από τη Γερμανίδα, αλλά βγάζει και κάτι δικό της. Πολύ δυναμική φωνή, πολύ metal κυριολεκτικά και μέσα στο ΕΡ (το μοναδικό δισκογραφικό εγχείρημα για την ώρα) μασάει σίδερα. Η δε κραυγή/τσιρίδα της στο “Power of Hate” μπορεί να σε καραφλιάσει.

white-lung-deep-fantasy
White Lung – “Deep Fantasy”
Η φάση είναι punk. Η μπάντα το λέει post punk, αν και οι κιθάρες σε αρκετά τραγούδια του δίσκου είναι πολύ metal για να υπήρχαν σε metal δίσκο και που ίσως αν το άκουγε ο Hanneman να ήθελε να συμμετέχει. Μιλάμε πάντως για πολύ ωραία τραγούδια. Τώρα όσο αφορά τη λεγάμενη, έχουμε να κάνουμε με μία φωνή που συνδέει το 12χρονο κοριτσάκι με τη πιο ώριμη έφηβη, το απαιτούμενο δηλαδή για punk σχήμα. Σε σχέση με το παρελθόν συγκρατημένη, αλλά εκεί που τραβάει τη φωνή της σε παρασύρει. Έχει, βέβαια, και τα σημεία που σε προκαλεί για sing along και μετά το παίρνεις μονάχος σου.

thedevilsbloodcover
The Devil’s Blood – “The Thousandfold Epicentre”
Τέλη 2011, οι Πέμπτες παίρνουν φωτιά. Τότε που ήμασταν οι στάνταρ εννιά κάφροι λίγο πριν γίνουμε οι στάνταρ εννιά κάφροι και η μία που έμελε να μη φύγει (έσπασε η κατάρα). Τότε που ήταν το αυθεντικό line – up: Καψάσκης/Αρβανίτης. Τότε που μας σύστησαν εν μια νυκτί τους Ολλανδούς μέσω του “Fire Burning” και φάγαμε αρκετοί το κολληματάκι μας. Κιθάρες κιθαράρες με leads και σολίδια και αυτό το φωνητικό εύρος που, ίσως, να οφείλεται και στο ότι είναι γεματούλα (αποδεδειγμένο: γεματούλιδες = φωνάρες). Είναι και τα τρεμάμενα σημεία στη φωνή της που σε κρατάνε εκεί για να ακούσεις πως θα το πάει μετά. Ο δίσκος απαιτητικός στην αρχή, must στη συνέχεια. Τα δύο καλύτερα hits και οι ατμόσφαιρες. Fin

cover
Electric Citizen – “Sateen”
Μέσα στο vibe της εποχής που ήθελε κάθε μπάντα με γυνακεία φωνητικά να παραδίδεται στα occult καλέσματα, αυτοί κάνουν το colpo grosso, δανείζονται από τους πιο ανέμελους Sabbath και με μία γεύση από το πρώτο Maiden και φτιάχνουν τα καλύτερα τραγούδια που ορίζουν το “ροκάρω και όπου πάει”, με στίχους γύρω από το σημερινό “Είναι” του ανθρώπου. Αλλά δε φτάνει αυτό, διότι η Laura προσβάλει του Άγγλους gangsters και δη τους Λονδρέζους. Αυτοί χρησιμοποιούν το “οϊ” για να σε ψαρώσουν και εκείνη κόβει φθόγγους σα να μην υπάρχουν στις λέξεις και είναι Αμερικανίδα. Έχει και αυτό το ναζιάρικο και τι να λέμε. Πάντως, αν δε κυκλοφορήσουν άλλο δίσκο, που το αποκλείω, δε θα μας χαλάσει να υπάρχει μόνο αυτό το ντεμπούτο.

Universe217-Never-Cover
Universe 217 – “Never”
Δε πρέπει να πω πολλά, η φλυαρία δεν είναι αρετή. Αλλά, η Τάνια μπορεί να σε κάνει να αποκτήσεις μία εκ των πιο σημαντικών αρετών, τη σιωπή. Όταν εκείνη τραγουδάει, το σύμπαν σταματάει να κινείται για να ακουστεί αυτή η “φλόγα” σε όλο το υπερπέραν. Ο δίσκος είναι καταπληκτικός και ο καθείς μπορεί να διαλέξει το τραγούδι του (διαλέγω το “Harm”), αλλά όλοι θα καταλήξουμε να αναφερθούμε στο “She” και συγκεκριμένα στο τέλος του, εκεί που σβήνουν όλα τα μηχανήματα και ακούγεται μόνο εκείνη. Κι αν αυτό δεν είναι αρκετό, τότε δείτε το και live και θα καταλάβετε το λόγο που εκείνη τη στιγμή δε τολμάει να μιλήσει κανείς, ούτε ανάσα να πάρει.

BIG
Blues Pills – “Blues Pills”
Τέτοιες μπάντες κυκλοφορούν πολλές. Μια αναζήτηση να κάνεις στο bandcamp και θα βρεις όσες θες. Οπότε, πάμε στα ζητούμενα. Τραγούδια έχεις; Έχεις και μάλιστα δυνατά και πολύ ωραία, ώστε να κάνεις ένα θόρυβο στους κύκλους σου. Φωνή να τα υποστηρίξεις έχεις; Για καλή σου τύχη έχεις μία τρομερή φωνάρα και παρά τα λίγα της χρόνια μπορεί να δημιουργήσει πανικό. Επειδή, όμως, δεν είναι μόνο η δύναμη και η ένταση της φωνής που έχουν αξία, όταν καταφέρνει μέσα από το “Little Sun” να κάνει πολλά αυτιά να δακρύσουν, έχει κερδίσει ένα αδημιούργητο στοίχημα. Μέχρι και οι κοπέλες την ερωτεύονται, αγνά, πάντα.

Ultraviolence
Lana Del Rey – “Ultraviolence”
Όλες και όλοι όσοι την ακούνε πετάνε τη σκούφια τους κάθε φορά που παίζει το “Blue Jeans”. Οκ, ωραίο τραγουδάκι, και μένα μ’ ευχαριστεί όταν το ακούω, αλλά σ’ αυτόν το δίσκο πήγε εκεί που έπρεπε να πατήσει. Ψυχεδέλεια, indie jazz και στίχοι (το “Black Beauty” έχει στιχάρες) που κολυμπάνε στη κατάθλιψη, αλλά όσα και να της προσάψουν γι’ αυτό, εγώ δεν αλλάζω γνώμη. Δισκάρα, φωνάρα ειδικά στο “Shades of Cool” και δε χρειάζεται να το απολαύσεις από τη συναισθηματική κατάσταση της ίδιας. Άκουσέ το και όταν έχεις χαρά μέσα σου. Είναι αυτή που συνδυάζει τη μπάσα με τη γλυκιά φωνή και έτσι θέλω να την ακούω.

71XaaBjRimL._SL1200_
PJ Harvey – “Stories from the City – Stories from the Sea”
Εντάξει, αυτήν τη ξέρουν μέχρι και οι πατεράδες μας. Είναι η μία και μοναδική που έχει αυτή την αναγνωρίσιμη φωνή και πάει και τέλειωσε, δεν υπάρχει κάτι άλλο να πεις. Σ’ αυτόν το δίσκο το δείχνει ότι είναι Αγγλίδα, είναι αγγλικός δίσκος. Τόσο στα alternative rock σημεία του, όσο και στα folk. Και ναι, μπορεί να έχει το hit “This Is Love”, αλλά αφού το ξέρεις και το ξέρω ότι ευχαριστιέσαι εξίσου και άλλα τραγούδια. Δε σου μένει δηλαδή το “A Place Called Home”; Σου μένει, μην είσαι ψεύτης. Άμα είσαι και μόνος σου σπίτι να τ’ ακούσεις, είσαι άρχοντας -ισσα.

cover
Blood Ceremony – “The Eldritch Dark”
Δε το βάσταγε η καρδιά μου να τους/την αφήσω απ’ έξω. Πιο heavy από το προκάτοχό του και η ιέρεια Alia πιο αγριεμένη εδώ. Έχει αυτή τη πολύ γυναικεία χροιά, την οποία φροντίζει να κρύψει κάπου κάπου, αποσκοπώντας να την εξαπολύσει δυνατά. Να, όμως, που δεν είναι μόνο η φωνή που τη χαρακτηρίζει, αλλά και η αγάπη της για τα πλήκτρα και το φλάουτο, ειδικά για το δεύτερο που δε το χορταίνω, όποτε αυτό εμφανίζεται. Από ‘κει και πέρα, η πιο ωραία μπαλάντα, το πιο κολλητικό riff σε τραγούδι και το α λα “In Trance” τελείωμα του δίσκου. Doomy as always.

a3251543800_10
Royal Thunder – “Crooked Doors”
Επίτηδες τους άφησα για το τέλος. Πρώτον, το καινούργιο είναι δισκάρα. Θα τολμήσω να πω, ότι αυτή τη στιγμή είναι ο καλύτερος rock δίσκος, χωρίς παράπλευρες ταμπέλες. Έτσι όπως το λέω, σκέτο. Δεν μπορεί κάτι να το κοντράρει. Έχει τραγουδάρες, ξεκινάει, σε απογειώνει και στο φινάλε με αυτό το πιάνο σε  (απο)τελειώνει. Δεύτερον, η Mlny. Μα τι φωνάρα! Μπορεί να τραγουδήσει γαλήνια (“The Bear I & II”), μπορεί να σε συγκινήσει με την ερμηνεία της (“Forgive me Karma”) και μπορεί να βγάλει τέτοιες κραυγές (“One Day”, “Forget You”) που θα σε κάνει να μη θες να ξανακούσεις αντρικά φωνητικά. Να πως ότι δε θα ξεκολλήσω; Θα πέσει φωτιά να με κάψει. Για κάτι τέτοια αξίζει να κάνεις μια λίστα. Αξίζει!
Υ.Γ. Να (προσ)ευχηθούμε να τους φέρουν το Σεπτέμβρη με Mastodon; Ναι!