Category Archives: Σκέψεις

She

Ως γνωστόν τα κορίτσια ξενυχτάνε μ’ ένα μυστικό και εμείς είτε που το μαθαίνουμε, είτε που το προσπερνάμε. Στη περίπτωση της θηλυκής παρουσίας στη μουσική σκηνή εν γένει, το μαθαίνουμε το μυστικό και φροντίζουμε να το κρατάμε καλά εντός μας. Με αφορμή τη νέα κυκλοφορία των Royal Thunder και λόγω αυτής της φοβερής φωνής, μπήκε σφήνα στο μυαλό μου η ιδέα να καταγράψω τους δίσκους, μέσα στους οποίους ηγείται κάποια από τις κόρες της Εύας και οι οποίοι δίσκοι έχουν γίνει οι αγαπημένοι μου.

Πρόκειται κυρίως για δίσκους των τελευταίων χρόνων, μια και παλαιότερα δεν είχα πάρε – δώσε με τα γυναικεία φωνητικά. Τα λεγόμενα sympho/power female σχήματα ποτέ δε με γοήτευσαν ιδιαίτερα και ανέκαθεν κρατούσα απόσταση από τις περιπτώσεις Angela Gossow και σία. Δε έχω καταλάβει ακόμη τι γοητεία ασκούν τα γυναικεία growls. Επίσης, θα μπορούσα κάλλιστα να είχα συμπεριλάβει το πρώτο δίσκο που είχα ακούσει και κολλήσει (5-6 χρονών και σε κασέτα), που είναι “Η Ενδεκάτη Εντολή” της Νανάς Μούσχουρη, αλλά επειδή πάνε πολλά χρόνια από τότε που το άκουσα τελευταία φορά, είπα να το αφήσω εκτός. Οπότε προχωρώ στα 10 + 2, δίχως αριθμιτική ή αλφαβητική σειρά:

Priscilla Ahn
Priscilla Ahn – “This Is Where We Are”
Ο δίσκος με τον οποίο έκανα τη πρώτη σοβαρή βουτιά στον indie pop ήχο, απλά και μόνο επειδή με είχε συνεπάρει το εξώφυλλο για εκείνα τα πρώτα δεύτερα. Το αποτέλεσμα του εγχειρήματος με δικαίωσε, αφού για τα επόμενα βράδια εκείνου του καλοκαιριού (2013) το άκουγα ακατάπαυστα πριν κοιμηθώ. Γλυκιά και ήρεμη φωνή η Ahn, χωρίς εκρήξεις (δε το σηκώνει και ο ήχος άλλωστε), ενώ άνετα μπορεί να θεωρηθεί και ως μία από τις πιο χαρισματικές φωνές folk τραγουδιών. Τα “Home” και “I Can’t Fall Asleep” αρκούν να τ’ ακούσεις μια φορά, ώστε να τα θυμάσαι για πάντα.

Jex Thoth
Jex Thoth – “Blood Moon Rise”
Για μένα η συγκεκριμένη είναι η Βασίλισσα του ήχου, ακόμα κι αν έχουν, που έχουν, προηγηθεί άλλες χρονικά και δισκογραφικά. Είναι η Μία που μπορεί να γίνει διαπεραστική μέσα σε εκατοντάδες εγκεφάλους με τη πρώτη της ιαχή και έχει τη πιο ερωτεύσιμη φωνή. Δε φωνάζει, δε κραυγάζει, τραγουδάει με μια απλότητα και αφήνει απλά τον αέρα να δυναμώσει την ηχώ της. Όσο για το δίσκο, είναι απλά από τους ομορφότερους που έχω ακούσει. Πιο ατμοσφαιρικός και απαλός από το ντεμπούτο, χωρίς να υστερείται δύναμης, τα riffs στρώνουν κόκκινο χαλί σ’ αυτά τα πλήκτρα και ακόμα και αν κυκλοφορούσε μόνο με το “Keep Your Weeds” θα ήταν και πάλι δίσκαρος.

ep_cov11
Ruthless Steel – “Die in the Night” EP
Η Αλίκη στη χώρα των true-άδων. Η Doro έχει καλή φωνή και το ντεμπούτο των Warlock είναι ωραίο, αλλά μέχρι εκεί. Δε θέλησα ποτέ να προχωρήσω περισσότερο. Ωστόσο, η Αλίκη που, μάλλον, την έχει κορώνα στο κεφάλι της, με κάνει να την ακολουθήσω σε κάθε της βήμα. Όχι απλά έχει κάτι από τη Γερμανίδα, αλλά βγάζει και κάτι δικό της. Πολύ δυναμική φωνή, πολύ metal κυριολεκτικά και μέσα στο ΕΡ (το μοναδικό δισκογραφικό εγχείρημα για την ώρα) μασάει σίδερα. Η δε κραυγή/τσιρίδα της στο “Power of Hate” μπορεί να σε καραφλιάσει.

white-lung-deep-fantasy
White Lung – “Deep Fantasy”
Η φάση είναι punk. Η μπάντα το λέει post punk, αν και οι κιθάρες σε αρκετά τραγούδια του δίσκου είναι πολύ metal για να υπήρχαν σε metal δίσκο και που ίσως αν το άκουγε ο Hanneman να ήθελε να συμμετέχει. Μιλάμε πάντως για πολύ ωραία τραγούδια. Τώρα όσο αφορά τη λεγάμενη, έχουμε να κάνουμε με μία φωνή που συνδέει το 12χρονο κοριτσάκι με τη πιο ώριμη έφηβη, το απαιτούμενο δηλαδή για punk σχήμα. Σε σχέση με το παρελθόν συγκρατημένη, αλλά εκεί που τραβάει τη φωνή της σε παρασύρει. Έχει, βέβαια, και τα σημεία που σε προκαλεί για sing along και μετά το παίρνεις μονάχος σου.

thedevilsbloodcover
The Devil’s Blood – “The Thousandfold Epicentre”
Τέλη 2011, οι Πέμπτες παίρνουν φωτιά. Τότε που ήμασταν οι στάνταρ εννιά κάφροι λίγο πριν γίνουμε οι στάνταρ εννιά κάφροι και η μία που έμελε να μη φύγει (έσπασε η κατάρα). Τότε που ήταν το αυθεντικό line – up: Καψάσκης/Αρβανίτης. Τότε που μας σύστησαν εν μια νυκτί τους Ολλανδούς μέσω του “Fire Burning” και φάγαμε αρκετοί το κολληματάκι μας. Κιθάρες κιθαράρες με leads και σολίδια και αυτό το φωνητικό εύρος που, ίσως, να οφείλεται και στο ότι είναι γεματούλα (αποδεδειγμένο: γεματούλιδες = φωνάρες). Είναι και τα τρεμάμενα σημεία στη φωνή της που σε κρατάνε εκεί για να ακούσεις πως θα το πάει μετά. Ο δίσκος απαιτητικός στην αρχή, must στη συνέχεια. Τα δύο καλύτερα hits και οι ατμόσφαιρες. Fin

cover
Electric Citizen – “Sateen”
Μέσα στο vibe της εποχής που ήθελε κάθε μπάντα με γυνακεία φωνητικά να παραδίδεται στα occult καλέσματα, αυτοί κάνουν το colpo grosso, δανείζονται από τους πιο ανέμελους Sabbath και με μία γεύση από το πρώτο Maiden και φτιάχνουν τα καλύτερα τραγούδια που ορίζουν το “ροκάρω και όπου πάει”, με στίχους γύρω από το σημερινό “Είναι” του ανθρώπου. Αλλά δε φτάνει αυτό, διότι η Laura προσβάλει του Άγγλους gangsters και δη τους Λονδρέζους. Αυτοί χρησιμοποιούν το “οϊ” για να σε ψαρώσουν και εκείνη κόβει φθόγγους σα να μην υπάρχουν στις λέξεις και είναι Αμερικανίδα. Έχει και αυτό το ναζιάρικο και τι να λέμε. Πάντως, αν δε κυκλοφορήσουν άλλο δίσκο, που το αποκλείω, δε θα μας χαλάσει να υπάρχει μόνο αυτό το ντεμπούτο.

Universe217-Never-Cover
Universe 217 – “Never”
Δε πρέπει να πω πολλά, η φλυαρία δεν είναι αρετή. Αλλά, η Τάνια μπορεί να σε κάνει να αποκτήσεις μία εκ των πιο σημαντικών αρετών, τη σιωπή. Όταν εκείνη τραγουδάει, το σύμπαν σταματάει να κινείται για να ακουστεί αυτή η “φλόγα” σε όλο το υπερπέραν. Ο δίσκος είναι καταπληκτικός και ο καθείς μπορεί να διαλέξει το τραγούδι του (διαλέγω το “Harm”), αλλά όλοι θα καταλήξουμε να αναφερθούμε στο “She” και συγκεκριμένα στο τέλος του, εκεί που σβήνουν όλα τα μηχανήματα και ακούγεται μόνο εκείνη. Κι αν αυτό δεν είναι αρκετό, τότε δείτε το και live και θα καταλάβετε το λόγο που εκείνη τη στιγμή δε τολμάει να μιλήσει κανείς, ούτε ανάσα να πάρει.

BIG
Blues Pills – “Blues Pills”
Τέτοιες μπάντες κυκλοφορούν πολλές. Μια αναζήτηση να κάνεις στο bandcamp και θα βρεις όσες θες. Οπότε, πάμε στα ζητούμενα. Τραγούδια έχεις; Έχεις και μάλιστα δυνατά και πολύ ωραία, ώστε να κάνεις ένα θόρυβο στους κύκλους σου. Φωνή να τα υποστηρίξεις έχεις; Για καλή σου τύχη έχεις μία τρομερή φωνάρα και παρά τα λίγα της χρόνια μπορεί να δημιουργήσει πανικό. Επειδή, όμως, δεν είναι μόνο η δύναμη και η ένταση της φωνής που έχουν αξία, όταν καταφέρνει μέσα από το “Little Sun” να κάνει πολλά αυτιά να δακρύσουν, έχει κερδίσει ένα αδημιούργητο στοίχημα. Μέχρι και οι κοπέλες την ερωτεύονται, αγνά, πάντα.

Ultraviolence
Lana Del Rey – “Ultraviolence”
Όλες και όλοι όσοι την ακούνε πετάνε τη σκούφια τους κάθε φορά που παίζει το “Blue Jeans”. Οκ, ωραίο τραγουδάκι, και μένα μ’ ευχαριστεί όταν το ακούω, αλλά σ’ αυτόν το δίσκο πήγε εκεί που έπρεπε να πατήσει. Ψυχεδέλεια, indie jazz και στίχοι (το “Black Beauty” έχει στιχάρες) που κολυμπάνε στη κατάθλιψη, αλλά όσα και να της προσάψουν γι’ αυτό, εγώ δεν αλλάζω γνώμη. Δισκάρα, φωνάρα ειδικά στο “Shades of Cool” και δε χρειάζεται να το απολαύσεις από τη συναισθηματική κατάσταση της ίδιας. Άκουσέ το και όταν έχεις χαρά μέσα σου. Είναι αυτή που συνδυάζει τη μπάσα με τη γλυκιά φωνή και έτσι θέλω να την ακούω.

71XaaBjRimL._SL1200_
PJ Harvey – “Stories from the City – Stories from the Sea”
Εντάξει, αυτήν τη ξέρουν μέχρι και οι πατεράδες μας. Είναι η μία και μοναδική που έχει αυτή την αναγνωρίσιμη φωνή και πάει και τέλειωσε, δεν υπάρχει κάτι άλλο να πεις. Σ’ αυτόν το δίσκο το δείχνει ότι είναι Αγγλίδα, είναι αγγλικός δίσκος. Τόσο στα alternative rock σημεία του, όσο και στα folk. Και ναι, μπορεί να έχει το hit “This Is Love”, αλλά αφού το ξέρεις και το ξέρω ότι ευχαριστιέσαι εξίσου και άλλα τραγούδια. Δε σου μένει δηλαδή το “A Place Called Home”; Σου μένει, μην είσαι ψεύτης. Άμα είσαι και μόνος σου σπίτι να τ’ ακούσεις, είσαι άρχοντας -ισσα.

cover
Blood Ceremony – “The Eldritch Dark”
Δε το βάσταγε η καρδιά μου να τους/την αφήσω απ’ έξω. Πιο heavy από το προκάτοχό του και η ιέρεια Alia πιο αγριεμένη εδώ. Έχει αυτή τη πολύ γυναικεία χροιά, την οποία φροντίζει να κρύψει κάπου κάπου, αποσκοπώντας να την εξαπολύσει δυνατά. Να, όμως, που δεν είναι μόνο η φωνή που τη χαρακτηρίζει, αλλά και η αγάπη της για τα πλήκτρα και το φλάουτο, ειδικά για το δεύτερο που δε το χορταίνω, όποτε αυτό εμφανίζεται. Από ‘κει και πέρα, η πιο ωραία μπαλάντα, το πιο κολλητικό riff σε τραγούδι και το α λα “In Trance” τελείωμα του δίσκου. Doomy as always.

a3251543800_10
Royal Thunder – “Crooked Doors”
Επίτηδες τους άφησα για το τέλος. Πρώτον, το καινούργιο είναι δισκάρα. Θα τολμήσω να πω, ότι αυτή τη στιγμή είναι ο καλύτερος rock δίσκος, χωρίς παράπλευρες ταμπέλες. Έτσι όπως το λέω, σκέτο. Δεν μπορεί κάτι να το κοντράρει. Έχει τραγουδάρες, ξεκινάει, σε απογειώνει και στο φινάλε με αυτό το πιάνο σε  (απο)τελειώνει. Δεύτερον, η Mlny. Μα τι φωνάρα! Μπορεί να τραγουδήσει γαλήνια (“The Bear I & II”), μπορεί να σε συγκινήσει με την ερμηνεία της (“Forgive me Karma”) και μπορεί να βγάλει τέτοιες κραυγές (“One Day”, “Forget You”) που θα σε κάνει να μη θες να ξανακούσεις αντρικά φωνητικά. Να πως ότι δε θα ξεκολλήσω; Θα πέσει φωτιά να με κάψει. Για κάτι τέτοια αξίζει να κάνεις μια λίστα. Αξίζει!
Υ.Γ. Να (προσ)ευχηθούμε να τους φέρουν το Σεπτέμβρη με Mastodon; Ναι!

Advertisements